F
Fenerbahçe
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Bir daha adını anmayacağım
Ne zaman adını anmayacağım diye kendime söz versem, bir yerlerde karşıma çıkıyorsun. Bir pastane tabelasında, banka kuyruğunda önümdeki adamın nüfus cüzdanında… Seni unutmak mümkün mü?
Bir daha adını anmayacağım
Oysa her şeyinle silip atabilmeliydim seni ama şanıma uymuyor. Yaşadıklarımı tümüyle yok saymayı başarı gibi göremem.
Bildiklerim, düşündüklerim, sevdiklerim, hissettiklerimse seni tamamlayanlar, sen de bunun bir parçası değil misin? Her sevdiğim bana bir iz değil mi?
Beni ben yapan yaşadıklarımı silip atarsam her seferinde, geriye ne kalacak? Parça parça düşer mi anılarım üstümden?
Hafızam gider o zaman, öyle değil mi? Geçmişini silmeye neden bu kadar meraklı insanlar? Hatalarını, yanlış yaptığını düşündüklerini yok saymaya neden bu kadar teşneler?
Sen gitme benim aklımdan, hafızamın durman gereken yerinde dur hatta. Seni, onu, ötekini, her kızdığımı, her üzüldüğümü unutursam, beni ne tanımlayacak?
Ben mükemmel miyim de, yaşadıklarım hep iyi şeylerden oluşacak? Ben de kusurluyum yahu! Burnum yamuk, göğüslerim büyük, kalçam iri, inatçıyım, dik kafalıyım, köşelerim sivri, anlaşılması zor ve huysuz bir ihtiyar olmaya doğru sürükleniyorum üstelik…
Daha saymadığım nelerim var? İyi yanlarım kötülerimi geçer elbet, bunun için uğraşıyorum, bunun için yaşıyorum, bunu becerebildiğimde insan olmaya daha yakın oluyorum ama eksiklerimi de yok sayamam. Egonun gökyüzüne vurmasıdır o!
Velhasıl herkes gibi bir kulum, ölümlüyüm, sıradanım, hatta kocaman bir hiçim bakarsan. Bu kadar küçük bir parçanın, üstelik kusurlu yaratılmış bir varlığın yaşamından kusursuzluk beklemek saçma değil mi? O yüzden silip atamam kimseyi, kendimi yok sayamam!
Bakma sen “adını anmayacağım” dediğime… Ben seni ne zaman özlesem böyle söylüyorum, bir yerlerde karşıma çık diye…
Candan Ünal
Ne zaman adını anmayacağım diye kendime söz versem, bir yerlerde karşıma çıkıyorsun. Bir pastane tabelasında, banka kuyruğunda önümdeki adamın nüfus cüzdanında… Seni unutmak mümkün mü?
Bir daha adını anmayacağım
Oysa her şeyinle silip atabilmeliydim seni ama şanıma uymuyor. Yaşadıklarımı tümüyle yok saymayı başarı gibi göremem.
Bildiklerim, düşündüklerim, sevdiklerim, hissettiklerimse seni tamamlayanlar, sen de bunun bir parçası değil misin? Her sevdiğim bana bir iz değil mi?
Beni ben yapan yaşadıklarımı silip atarsam her seferinde, geriye ne kalacak? Parça parça düşer mi anılarım üstümden?
Hafızam gider o zaman, öyle değil mi? Geçmişini silmeye neden bu kadar meraklı insanlar? Hatalarını, yanlış yaptığını düşündüklerini yok saymaya neden bu kadar teşneler?
Sen gitme benim aklımdan, hafızamın durman gereken yerinde dur hatta. Seni, onu, ötekini, her kızdığımı, her üzüldüğümü unutursam, beni ne tanımlayacak?
Ben mükemmel miyim de, yaşadıklarım hep iyi şeylerden oluşacak? Ben de kusurluyum yahu! Burnum yamuk, göğüslerim büyük, kalçam iri, inatçıyım, dik kafalıyım, köşelerim sivri, anlaşılması zor ve huysuz bir ihtiyar olmaya doğru sürükleniyorum üstelik…
Daha saymadığım nelerim var? İyi yanlarım kötülerimi geçer elbet, bunun için uğraşıyorum, bunun için yaşıyorum, bunu becerebildiğimde insan olmaya daha yakın oluyorum ama eksiklerimi de yok sayamam. Egonun gökyüzüne vurmasıdır o!
Velhasıl herkes gibi bir kulum, ölümlüyüm, sıradanım, hatta kocaman bir hiçim bakarsan. Bu kadar küçük bir parçanın, üstelik kusurlu yaratılmış bir varlığın yaşamından kusursuzluk beklemek saçma değil mi? O yüzden silip atamam kimseyi, kendimi yok sayamam!
Bakma sen “adını anmayacağım” dediğime… Ben seni ne zaman özlesem böyle söylüyorum, bir yerlerde karşıma çık diye…
Candan Ünal