Evvel zaman içinde, hiç unutmam, internet sayesinde bir maskeli balo tadında sanal ve alternatif hayatlarımız vardı. 56K modem bağlantısı ve bir de ICQ gibi bir programımız varsa, istediğimiz ülke vatandaşı olabilir, boyumuzu 1,80’e uzatabilir ve nedense hepimiz mavi gözlü ve sarı saçlı olabilirdik. Bu arada, bu sonuncu pek de yalan sayılmaz, ne de olsa küçükken buranın suyundan mıdır nedir, hepimiz sapsarı saçlıydık ve mavi gözlüydük, hayat bizi bu hale getirdi.
Öte yandan sadece dış görünüş de değil, her konuda atış serbest: İstediğimiz gibi bilgili, donanımlı, akademik geçmişi güçlü olabiliriz; gerçek hayatta belki de hiç aynı ortamda bulunamayıp selam dahi veremeyeceğimiz insanlarla etkileşimlerde bulunabilir, “ayrı dünyaların insanları” olsak da bir araya gelebiliriz.
Tamam, herkes böyle yalanlarla kullanmadı interneti, kimseyi suçlamak yok. Ancak, adeta gerçek üstü bir dünyada, gerçek olamayacak kadar güzel, farklı, heyecanlı, eğlenceli deneyimler yaşadık.
Ben üzgünüm, bitti artık o günler. Sanal diye bir şey yok. Kalmadı. İnternet üzerinden kendimize dair paylaştığımız her şey gerçek, belki bizden bile daha gerçek. Mesela, bazı paylaşım siteleri uydurma ad-soyad kullanmanıza dahi izin vermiyor, hatta tutup sizi, “bu gerçek bir isim gibi görünmedi, doğru düzgün yaz adını” diye azarlıyor. Ne yiyoruz, hangi mekanlara gidiyoruz, kimlerle arkadaşız, ne dinliyoruz, nasıl görünüyoruz, tam o anda neredeyiz, hatta ne düşünüyoruz?
Elbette varsayımsal olarak hepimiz bu bilgilerin ve görsellerin tamamını isteyerek, bilerek ve sonuçlarını düşünerek yayınlıyoruz. Ama bence internetteki benliklerimiz öyle bir hale geldi ki, her birimizin bu isteyerek paylaştıkları, bilim kurgu filmi tadında, kendilerine ait bilinçlerini kazandı. Her an, bize, tutarsızlıklarımızı dahi yüzümüze vurup, “sen bu değilsin, busun” diyebilir. İnternet bizi bizden iyi tanıyor. Ve dolayısıyla hattın diğer ucunda oturan diğer “canlılar” da öyle.
Şimdi bu yeni gerçeklikte, açıkçası ben, kendimden kaçar oldum. Tüm tefferruatlarım ile birlikte beni, benden daha iyi tanıyan, internet ortamında yaşayan bir “benliğim” var. Saklanmak da artık pek mümkün gözükmüyor.
Öte yandan sadece dış görünüş de değil, her konuda atış serbest: İstediğimiz gibi bilgili, donanımlı, akademik geçmişi güçlü olabiliriz; gerçek hayatta belki de hiç aynı ortamda bulunamayıp selam dahi veremeyeceğimiz insanlarla etkileşimlerde bulunabilir, “ayrı dünyaların insanları” olsak da bir araya gelebiliriz.
Tamam, herkes böyle yalanlarla kullanmadı interneti, kimseyi suçlamak yok. Ancak, adeta gerçek üstü bir dünyada, gerçek olamayacak kadar güzel, farklı, heyecanlı, eğlenceli deneyimler yaşadık.
Ben üzgünüm, bitti artık o günler. Sanal diye bir şey yok. Kalmadı. İnternet üzerinden kendimize dair paylaştığımız her şey gerçek, belki bizden bile daha gerçek. Mesela, bazı paylaşım siteleri uydurma ad-soyad kullanmanıza dahi izin vermiyor, hatta tutup sizi, “bu gerçek bir isim gibi görünmedi, doğru düzgün yaz adını” diye azarlıyor. Ne yiyoruz, hangi mekanlara gidiyoruz, kimlerle arkadaşız, ne dinliyoruz, nasıl görünüyoruz, tam o anda neredeyiz, hatta ne düşünüyoruz?
Elbette varsayımsal olarak hepimiz bu bilgilerin ve görsellerin tamamını isteyerek, bilerek ve sonuçlarını düşünerek yayınlıyoruz. Ama bence internetteki benliklerimiz öyle bir hale geldi ki, her birimizin bu isteyerek paylaştıkları, bilim kurgu filmi tadında, kendilerine ait bilinçlerini kazandı. Her an, bize, tutarsızlıklarımızı dahi yüzümüze vurup, “sen bu değilsin, busun” diyebilir. İnternet bizi bizden iyi tanıyor. Ve dolayısıyla hattın diğer ucunda oturan diğer “canlılar” da öyle.
Şimdi bu yeni gerçeklikte, açıkçası ben, kendimden kaçar oldum. Tüm tefferruatlarım ile birlikte beni, benden daha iyi tanıyan, internet ortamında yaşayan bir “benliğim” var. Saklanmak da artık pek mümkün gözükmüyor.