M
Myself
Ziyaretçi
Ziyaretçi
kalır geride bir bavul dolusu yanlızlık
hani düşünmez olursun gerçekleri
anılar yakar seni, anlamsız düşünceler sarar
bedenini fırtına misali, savrulursun, yorulursun
acır yüreğin hiç acımadığı kadar
dalar gider bakışların yağmur damlalarına
suskun dudakların kilitlenir, konuşamaz
bilir konuşursa yaşlar saracak yanaklarını
damlalar akamaz gözlerinden, tutarsın kendini,
yalancı bir tebessüm gelir yerleşir dudaklarına
yağmur bile utanır yağmaya, uzanamaz avuçladığın topraklara
bağırmak istersin ansızın, isyan edersin
bomboş caddelerde elinde içi yalnızlık dolu bir bavulla
yürürsün karanlık sokaklarda, gölgen bile terketmiştir seni
bir şarkı gezinir dudaklarında ağlamaklı, hatıraların hapsolduğu
bakışlar susmuştur, bir veda bile çok gelmiştir kanayan yüreğine
kaçıp gitmek istersin yüreğine acılar dolduran bu şenirden
yumarsın gözlerini, gerçekleri görmekten kaçarsın,
bir damla yaş süzülür yalnızca gözlerinden, alev alev yanar için,
duymak isteyipte duyamadığı sözcükler bulandırır beynini
kurtulamazsın sevdandan, yapışmıştır yakana bir kez
ayrılık vakti gelir dayanır kapına, kurtulamazsın
ayrılık denen amansız, hoyrat rüzgardan
savurur seni yaşadığın rüyanın dışına
gelincik gibi bir başına rüzgara direnmeye çalışırsın,
ince ve savunmasız bedeninde kabullenir yüreğin gibi bu gidişi
ne gündüzün nede gecen vardır artık
yaşadığın her saniye çekilmez olur
bitsin dersin, bitsin istersin bu işkence
gitmeler bu kadar çok açıtmamalıdır yüreğini
kaçmak istersin her köşesi acı dolu bu şehirden
ama bütün yollar seni getirir terkeder tekrar kaçtığın bu şehre
isyan edersin geceye
bağırmak, haykırmak istersin yıldızlar alsın götürsün bedenini diye
onlar da duymaz olur yakarışını
yalnızlıktır bu gelir yerleşir yüreğinin en kuytu köşesine kenetlenir kalır orda
daha çok sıkar damarlarını her anıda, kan dolaşmaz oluncaya kadar
bir şiir gibi yaşayıp bitmek istersin bu hayatta
sokak lambaları da söner bir bir umutların misali
yalnızlık sarar sımsıkı, kaçmalar fayda etmez yüreğine
tükenirsin yavaş yavaş, acı ağır gelmiştir,
dayanamamıştır yüreğin vedasız gidişlere
gücün bitmiştir, umutların tükenmiştir artık,
yumarsın gözlerini yarın doğacak güneeşe kadar
bulut olur, yağmur olursun, yalnızlık olup yağarsın geceye
senden geriye rutubet kokusu sinmiş boş bir oda
bir de içi yalnızlık dolu bir bavul kalır, acıyla sönen hayata hatıra
hani düşünmez olursun gerçekleri
anılar yakar seni, anlamsız düşünceler sarar
bedenini fırtına misali, savrulursun, yorulursun
acır yüreğin hiç acımadığı kadar
dalar gider bakışların yağmur damlalarına
suskun dudakların kilitlenir, konuşamaz
bilir konuşursa yaşlar saracak yanaklarını
damlalar akamaz gözlerinden, tutarsın kendini,
yalancı bir tebessüm gelir yerleşir dudaklarına
yağmur bile utanır yağmaya, uzanamaz avuçladığın topraklara
bağırmak istersin ansızın, isyan edersin
bomboş caddelerde elinde içi yalnızlık dolu bir bavulla
yürürsün karanlık sokaklarda, gölgen bile terketmiştir seni
bir şarkı gezinir dudaklarında ağlamaklı, hatıraların hapsolduğu
bakışlar susmuştur, bir veda bile çok gelmiştir kanayan yüreğine
kaçıp gitmek istersin yüreğine acılar dolduran bu şenirden
yumarsın gözlerini, gerçekleri görmekten kaçarsın,
bir damla yaş süzülür yalnızca gözlerinden, alev alev yanar için,
duymak isteyipte duyamadığı sözcükler bulandırır beynini
kurtulamazsın sevdandan, yapışmıştır yakana bir kez
ayrılık vakti gelir dayanır kapına, kurtulamazsın
ayrılık denen amansız, hoyrat rüzgardan
savurur seni yaşadığın rüyanın dışına
gelincik gibi bir başına rüzgara direnmeye çalışırsın,
ince ve savunmasız bedeninde kabullenir yüreğin gibi bu gidişi
ne gündüzün nede gecen vardır artık
yaşadığın her saniye çekilmez olur
bitsin dersin, bitsin istersin bu işkence
gitmeler bu kadar çok açıtmamalıdır yüreğini
kaçmak istersin her köşesi acı dolu bu şehirden
ama bütün yollar seni getirir terkeder tekrar kaçtığın bu şehre
isyan edersin geceye
bağırmak, haykırmak istersin yıldızlar alsın götürsün bedenini diye
onlar da duymaz olur yakarışını
yalnızlıktır bu gelir yerleşir yüreğinin en kuytu köşesine kenetlenir kalır orda
daha çok sıkar damarlarını her anıda, kan dolaşmaz oluncaya kadar
bir şiir gibi yaşayıp bitmek istersin bu hayatta
sokak lambaları da söner bir bir umutların misali
yalnızlık sarar sımsıkı, kaçmalar fayda etmez yüreğine
tükenirsin yavaş yavaş, acı ağır gelmiştir,
dayanamamıştır yüreğin vedasız gidişlere
gücün bitmiştir, umutların tükenmiştir artık,
yumarsın gözlerini yarın doğacak güneeşe kadar
bulut olur, yağmur olursun, yalnızlık olup yağarsın geceye
senden geriye rutubet kokusu sinmiş boş bir oda
bir de içi yalnızlık dolu bir bavul kalır, acıyla sönen hayata hatıra