BİR BAHARIN ÖYKÜSÜ
Okulun en güzel kızıydı.ama öyle çekingen öyle utangaçtım ki yanına gidip konuşamazdım bile.her ders arasında koşa koşa bahçeye çıkar onun arkadaşlarıyla birlikte dolaşmasını uzaktan izlerdim.
Onu gördüğüm de yüreğim deli gibi atıyor,ter basıyor ve konuşmaz oluyordum.platonik bir sevdanın girdabına düşen ben,bir türlü o ilk adımı atamıyordum.
Onu gördüğüm de yüreğim deli gibi atıyor,ter basıyor ve konuşmaz oluyordum.platonik bir sevdanın girdabına düşen ben,bir türlü o ilk adımı atamıyordum.
Oysa dışarıdan bakıldığın da deli dolu sözünü esirgemeyen ve çok aktif biri olarak görünürdüm.her akşam eve döndüğüm de onun la nasıl konuşacağımı düşünür,hatta söyleyeceğim kelimeleri yazar üstüne bir de ayna karşısında prova yapardım.
Sabah uyandığımda kendi kendimi ona aşık olduğunu bügün söyleyeceksin diye telkin eder,okula doğru yola çıkardım.ama okula girip onu gördüğüm de bütün cesaretim yok olurdu.
kendimi sende teneffüste söylersin diye kandırırdım.
teneffüse çıktığımda da önce ona doğru bir iki adım atar sonra göz göze gelince yolumu değiştirir başka yöne giderdim.
kendimi sende teneffüste söylersin diye kandırırdım.
teneffüse çıktığımda da önce ona doğru bir iki adım atar sonra göz göze gelince yolumu değiştirir başka yöne giderdim.
Koca bir kışı ben ona o bana uzaktan bakarak geçirdik.bu süre içerisin de sadece birkaç kez kalabalık gruplar halinde bir araya gelmiş ama yinede tek kelime konuşmamıştık.beni ateşleyecek harekete geçirecek bir şeye ihtiyacım vardı.
Bir nisan sabahı uykudan kalktığımda içim de inanılmaz bir heyecan vardı.pencereyi açtım,portakal çiçeği kokan havayı içime çektim ve baharın bütün hücrelerime yayılmasını bekledim.artık hazırdım.
Okulun bahçesine girdim ona doğru yürüdüm ve aylardır tek kelime bile edemediğim o kıza sana aşığım deyi verdim.kendimi öylesine rahatlamış,öylesine huzurlu hissediyordum ki,artık bana ne cevap vereceği umurumda bile değildi.
İri siyah gözlerini bana çevirdi hep bunu duymak istedim.neden bu kadar bekledin? Diye sordu.
Bana kalsa hala bekliyor olurdum ama bahar izin vermedi dedim.biraz çocukça biraz saf birazda kıskançlık dolu bir ifadeyle bahar kim diye sorduğunda elini tuttum ve okul bahçesin bir köşesindeki küçük korluğa götürdüm.renk renk açmış çiçekleri gösterip işte bahar dedim.
Aşkın mevsimi gülümseyerek baktı yüzüme ve söyle bahara bir daha bu kadar gecikmesin dedi….
O günden sonra bahar benim için hep vaktinde geldi…
MehMet CoŞkun DeNiZ