Bilmiyorum,

Merhaba sevgilim.. pardon Sevdiğim.
Söyler misin acaba nereye gittin? Beni bıraktın mı şimdi? Hiçbir şey anlamadım.. Çok safım değil mi? Değilim sevgilim. Aslında hiçte göründüğüm gibi değilim hiçbir şey göründüğü gibi değil. Çok hata yaptın çok yalan söyledin çok kez ardında kaldım senin. Farkındayım sevdiğim yaptığın her şeyin her zaman farkındaydım. Sadece belli etmedim. Çünkü gitmeni istemedim içimde hep bir kaybetme korkusu vardı sana dair. Sana adanmış bu kalple bu hayatla ortada kalmak istemedim. Tek ailemdin tek dostumdun. Yetim kalmak istemedimyalnız kalmak istemedim.. Bir başına çekilmezdi çünkü bu hayat. Ya saf olacaktım kanacaktım. Her şeyine göz yumacaktım. Yada dört duvarla arkadaş sigarayla alkolle kendimle kalacaktım.. Göze alamadım işte sensizliği. İhtiyacım vardı sana.. Su gibi muhtaçtım. Yıllarım seninle geçince alıştım sana.. Başlarda seni kaybetmek gibi bir derdim yoktu ama arkadaştan öteye geçtiğinde aldım yüreğimi taşındım sana.. Ev sahibimdin yani yüreğim sende kalıyordu. O hep seninleydi sana alışmıştı senin kokunu senin yüzünü tanıyordu. Ah sevdiğim keşke ruhunuda tanıyabilseydi kalbim. Belki o zaman bu kadar kırılgan olmazdı ne dersin? Her şey için çok geç değil mi.. geçmişi düşünmek için çok geç. Tamam git. Sana dair hiçbir şey bilmiyorum.. Bundan sonra kime gidiyorsun hangi evdesin benden giderken hangi sokaktan döndün aklından hangi düşünceler geçti bilmiyorum.. Oysa yanımdayken her şey çok daha kolaydı.. Sen varken.. neyse..



​