Biliyor musun,

Biliyor musun,

ya da bildiğim kadar mı buralar!
saçlarının fırçalı taraktaki kalıntıları bile kalmamışken,
temizlenmişken bütün ev!
bu halde ve hâlâ, nasıl bilebilirsin ki beni! söyleyeceklerimi.

Masada bıraktıklarımı topladım,
veryansınları dağıttım beş arjantin bardaklı bira sarhoşluğunda.
Dün gece sabaha kadar sokakların tozunu attırdım, kavga ettim.
Dayak yedim.
Hiç uyumadan devam ettim soluk almaya.
Gözlerim kapanmadı!
Daha bir dikkatli bakındım, uykusuzluk uyudu, ben ayıktım!

Sen, şehrin en ağzı bozuk kadını,
tüm pis tarafım, bütün ağrılarım!
Sen, kıyametin güzeli,
secdedeki surat!
Sen, intihar mektubum!
intikamını yuttuğum!
Sen, kudurmuş bir halde ana avrat sövdüğüm!
Sen, soğuyan yemek, içinde tozların yüzdüğü su,
sakallı suratım, ters giyilmiş çorabım!
Sen, sek içilmiş içki,
geç kalınmış iş,
unutulmuş insanlar,
yalnız bir hayat!
ve sen öfkemsin!!

Beni unuttuğun yerdeyim ben, seni büyüttüğüm odadayım!
​