folie a deux
Bronz Üye
-
- Katılım
- Mayıs 3, 2019
-
- Mesajlar
- 2,602
-
- Tepkime puanı
- 1,695
-
- Puanları
- 349
Biliyorum..
Birazdan, kalbime saplanacak kurduğum tüm sözler.
Hiç yoktan, kıvranıp duracağım baş ucunda.
Sen, yüzüstü bırakıp giderken,
Ben dizüstü çökmüş vaziyette,
Kaç adım ediyormuş ayrılık dedikleri,
Ardından sayıp duracağım..
Aslında bu ilk acım değil, ilk hayal kırıklığı hiç değil.
İçimde onca yalan, onca kalan.
Ve bu kalanlara bir o kadar da sığmayan..
Bu kadar yarayı alçıya almak kolay mı sandınız?
Kusursuz görünmek için kaç estetik geçirdiğimi biliyor musunuz?
Bilmiyorsunuz..
Bilseydiniz gitmezdiniz kadınım.
İki farklı şehir gibiydik seninle.
Hasret oldun, uzak oldun, tuzak oldun.
O kadar mesafeye rağmen,
Hep beklenen oldun..
Bir türlü gelmeyi beceremediğin halde,
Aynı yağmurda ıslanma ihtimaline dayattın beni.
Aynı güneşin kızıllığına, yanağına elma gibi vuruşuna..
Umut ektin, acı biçtin.
Hasat zamanı zaten geçmişti ya,
Toğrağımdan, köklerimden ediyordu gidişin.
Galiba artık hiçtim..
Bileklerimden geçiyordun, dayanılmaz bir kasvet
Bir enkazın altında son çığlık.
Bir yaşam belirtisini aramak için, umutsuzca seslenişler.
Sırf!
Çok sevdiğinden, kesemediğim şakaklarım.
Dökülmeye başladığı halde, toplayıp halının altına sakladığım saçlarım.
Tükürüğüme gizlediğim onlarca küfür..
Yutkunduğum, boğazıma saplanan onca söz.
Bıçak kesiği geçiyormuş aslında.
Ama yar’ın kestiği hiçbir yer;
Dikiş tutmaz, pansuman olmuyormuş meğer.
Çok acıttığı zamanlarda anladım.
Artık onu da sahiplendim.
Evimin bir köşesinde, seninle kahvaltı yapıp;
Televizyon izlerken ya da müzik dinlerken
En sonunda uyurken..
Nasıl da saatleri ezberlemişti bir bilsen!
Yokluğunu aratmıyordu sağ olsun..
İşte kadınım.
Siz, bir şairinin ölü yüreğinden dökülenlerdiniz.
Kimse bilmesin diye, tavan arasında gizlenendiniz.
En güzel ben sevdim sizi
Yine en güzel ben yazdım.
Şimdi şairi öldür ama hakkını yeme!
Rüzgar.
Birazdan, kalbime saplanacak kurduğum tüm sözler.
Hiç yoktan, kıvranıp duracağım baş ucunda.
Sen, yüzüstü bırakıp giderken,
Ben dizüstü çökmüş vaziyette,
Kaç adım ediyormuş ayrılık dedikleri,
Ardından sayıp duracağım..
Aslında bu ilk acım değil, ilk hayal kırıklığı hiç değil.
İçimde onca yalan, onca kalan.
Ve bu kalanlara bir o kadar da sığmayan..
Bu kadar yarayı alçıya almak kolay mı sandınız?
Kusursuz görünmek için kaç estetik geçirdiğimi biliyor musunuz?
Bilmiyorsunuz..
Bilseydiniz gitmezdiniz kadınım.
İki farklı şehir gibiydik seninle.
Hasret oldun, uzak oldun, tuzak oldun.
O kadar mesafeye rağmen,
Hep beklenen oldun..
Bir türlü gelmeyi beceremediğin halde,
Aynı yağmurda ıslanma ihtimaline dayattın beni.
Aynı güneşin kızıllığına, yanağına elma gibi vuruşuna..
Umut ektin, acı biçtin.
Hasat zamanı zaten geçmişti ya,
Toğrağımdan, köklerimden ediyordu gidişin.
Galiba artık hiçtim..
Bileklerimden geçiyordun, dayanılmaz bir kasvet
Bir enkazın altında son çığlık.
Bir yaşam belirtisini aramak için, umutsuzca seslenişler.
Sırf!
Çok sevdiğinden, kesemediğim şakaklarım.
Dökülmeye başladığı halde, toplayıp halının altına sakladığım saçlarım.
Tükürüğüme gizlediğim onlarca küfür..
Yutkunduğum, boğazıma saplanan onca söz.
Bıçak kesiği geçiyormuş aslında.
Ama yar’ın kestiği hiçbir yer;
Dikiş tutmaz, pansuman olmuyormuş meğer.
Çok acıttığı zamanlarda anladım.
Artık onu da sahiplendim.
Evimin bir köşesinde, seninle kahvaltı yapıp;
Televizyon izlerken ya da müzik dinlerken
En sonunda uyurken..
Nasıl da saatleri ezberlemişti bir bilsen!
Yokluğunu aratmıyordu sağ olsun..
İşte kadınım.
Siz, bir şairinin ölü yüreğinden dökülenlerdiniz.
Kimse bilmesin diye, tavan arasında gizlenendiniz.
En güzel ben sevdim sizi
Yine en güzel ben yazdım.
Şimdi şairi öldür ama hakkını yeme!
Rüzgar.
Moderatör tarafında düzenlendi: