ben varım...
5 Ekim: Bugün var edildim. Buradayım. Varım. Müthiş bir duygu bu.
Var olduğumu henüz annem ve babam bilmiyor.
Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm. Ama ne de olsa, ben benim.
Varım ya! Bu bana yetiyor. Henüz bedenim belli belirsiz, yüzüm yok
ama, varlığımı ve benliğimi hissedebiliyorum. Bir kız olacağım ve
baharda çiçekleri seveceğim.
19 Ekim: Biraz büyüdüm. Kımıldamam mümkün değil. Annem henüz
farkında değil ama onun kanıyla besleniyorum. Kalbini dolaşıp gelen
sımsıcak kan bana geliyor. Beni sevecek bir kalbin kıpırtılarını
şimdiden hissediyorum. Annem beni çok sevecek. Annem için güzel
bir
sürpriz olacağım.
23 Ekim: Hiç göremediğim bir el ağzımı biçimlendirmeye başladı.
Dudaklarımda onun dokunuşunu hissediyorum. Bu "el"in dokunduğu
yerler dudağım damağım oluyor. Düşünün bir yıl sonra bu elin
dokunduğu yerde tebessümler açacak, güleceğim. Dudağımdan ve
dilimden sözler dökülecek. Herhalde önce "Anne!" diyeceğim. Anne
duyuyor musun beni? Seninle konuşacağım. Sana güleceğim. Kimilerine
göre hâlâ daha var değilmişim… Nasıl olur? Varım ve gülücükler
sunacak dudaklarım da olmak üzere ya… Hem sonra bir ekmek kırıntısı
ne kadar küçük olursa olsun yine ekmektir. Öyle değil mi anneciğim?
Ah bir konuşabilsem!
27 Ekim: Bugün pek mutluyum. İçimde tatlı bir kıpırtı başladı.
Artık bir kalbim var. Kalbim atmaya
başladı. Hayatım boyunca böyle
atıp duracak. Sevgilerle dolduracağım kalbimi. Tıpkı anneminki
gibi... Annem bedeninde iki kalbin birden atmaya başladığını
bilseydi ne kadar sevinirdi! Duyuyor musun anne?
2 Kasım: Her gün biraz daha büyüyorum. Kollarım ve bacaklarım da
biçimlenmeye başladı. Hele bir büyüsün kollarım bak nasıl
kucaklayacağım seni anneciğim. Şu ayaklarım da tamamlansın da,
beraber çiçekli bahçemizde yürürüz. Belki birlikte okula gideriz.
12 Kasım: Ah evet… Bunlar, bunlar ne kadar sevimli ve küçük şeyler.
Aman Allah'ım parmaklarım da çıkmaya başladı. Bunlarla çiçek
toplayacağım, annemin elini tutacağım, kalem tutacağım. Belki de
güzel bir şiir yazacağım. Anneciğim, orada mısın? Ellerimi
ellerinin arasına koymak
için sabırsızlanıyorum.
20 Kasım: Oh, nihayet.. Annem doktora gitti. Burada olduğumu
öğrendi.. Yaşasın! Doktor teyze özel bir cihazla gördü beni.
Ultrason diyorlarmış. Resmimi bile çekti. Sevinmiyor musun
anneciğim? Seneye kalmaz kollarının arasında olacağım…
25 Kasım: Artık babam da burada olduğumu biliyor. Fakat henüz kız
olduğumun farkında değiller. Onlara sürpriz yapacağım..
10 Aralık: Bugün yüzüm tamamlandı. Artık iki güzel gözüm, bir küçük
burnum, dudaklarım ve yanağım var… Anneme benziyorum galiba…
13 Aralık: Artık çevreme bakabiliyorum. Etrafım çok karanlık ama
olsun. Yine de mutluyum. Yaşıyorum ve varım. Kısa bir süre sonra
gün ışığını görebileceğim, renkleri ve çiçekleri tanıyacağım.
Rüyamda
gördüm. Dünyada gökkuşağı diye bir şey varmış.. Onu çok
merak ediyorum.. Anneciğim, babacığım sizin yüzünüzü de göreceğim.
Tanışacağız…. Mutlu olacağız. Gülüşeceğiz..
24 Aralık: Kulaklarım daha iyi duyuyor artık. Anneciğim, senin
kalbinin seslerini duyuyorum. Benim kalbimin atışlarını da sen
duyabiliyor musun? Hatta sesini bile tanıyabiliyorum. Sesin ne
kadar tatlı… Hiç duymadığım bir şey bu… Güzel ve sağlıklı bir kız
olacağım. Kollarında uyuyacağım, yüzüne bakacağım, o tatlı sesini
dinleyeceğim. Benim için ninni de söyleyecek misin anneciğim? Sen
de beni özlüyorsundur mutlaka… Beni koklayacaksın.. Çok seveceksin,
değil mi?
28 Aralık: Anne burada bir şeyler oluyor. Doktor abla neden mutsuz
bakıyor böyle... Sen acı çekiyor
gibisin. Kalp seslerin değişti...
Sustun. Benimle niye konuşmuyorsun anne? Anne… Anne… Anneciğim…
Yüzümde soğuk bir şey hissediyorum. Anne, yüzümü parçalıyorlar...
Anne bir şeyler yap… Anne… Kolumu çekiyorlar anne… Canım yanıyor
anne... Anne… Ayaklarımı parçalıyor bu şey anne... Beni sana
bağlayan damarı kopardılar anne… Anne kalbimi parçalıyorlar…
Anneciğim… Anne… Anne… An… Ah! Kürtajınız tamamlandı hanımefendi.
Geçmiş olsun!
5 Ekim: Bugün var edildim. Buradayım. Varım. Müthiş bir duygu bu.
Var olduğumu henüz annem ve babam bilmiyor.
Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm. Ama ne de olsa, ben benim.
Varım ya! Bu bana yetiyor. Henüz bedenim belli belirsiz, yüzüm yok
ama, varlığımı ve benliğimi hissedebiliyorum. Bir kız olacağım ve
baharda çiçekleri seveceğim.
19 Ekim: Biraz büyüdüm. Kımıldamam mümkün değil. Annem henüz
farkında değil ama onun kanıyla besleniyorum. Kalbini dolaşıp gelen
sımsıcak kan bana geliyor. Beni sevecek bir kalbin kıpırtılarını
şimdiden hissediyorum. Annem beni çok sevecek. Annem için güzel
bir
sürpriz olacağım.
23 Ekim: Hiç göremediğim bir el ağzımı biçimlendirmeye başladı.
Dudaklarımda onun dokunuşunu hissediyorum. Bu "el"in dokunduğu
yerler dudağım damağım oluyor. Düşünün bir yıl sonra bu elin
dokunduğu yerde tebessümler açacak, güleceğim. Dudağımdan ve
dilimden sözler dökülecek. Herhalde önce "Anne!" diyeceğim. Anne
duyuyor musun beni? Seninle konuşacağım. Sana güleceğim. Kimilerine
göre hâlâ daha var değilmişim… Nasıl olur? Varım ve gülücükler
sunacak dudaklarım da olmak üzere ya… Hem sonra bir ekmek kırıntısı
ne kadar küçük olursa olsun yine ekmektir. Öyle değil mi anneciğim?
Ah bir konuşabilsem!
27 Ekim: Bugün pek mutluyum. İçimde tatlı bir kıpırtı başladı.
Artık bir kalbim var. Kalbim atmaya
başladı. Hayatım boyunca böyle
atıp duracak. Sevgilerle dolduracağım kalbimi. Tıpkı anneminki
gibi... Annem bedeninde iki kalbin birden atmaya başladığını
bilseydi ne kadar sevinirdi! Duyuyor musun anne?
2 Kasım: Her gün biraz daha büyüyorum. Kollarım ve bacaklarım da
biçimlenmeye başladı. Hele bir büyüsün kollarım bak nasıl
kucaklayacağım seni anneciğim. Şu ayaklarım da tamamlansın da,
beraber çiçekli bahçemizde yürürüz. Belki birlikte okula gideriz.
12 Kasım: Ah evet… Bunlar, bunlar ne kadar sevimli ve küçük şeyler.
Aman Allah'ım parmaklarım da çıkmaya başladı. Bunlarla çiçek
toplayacağım, annemin elini tutacağım, kalem tutacağım. Belki de
güzel bir şiir yazacağım. Anneciğim, orada mısın? Ellerimi
ellerinin arasına koymak
için sabırsızlanıyorum.
20 Kasım: Oh, nihayet.. Annem doktora gitti. Burada olduğumu
öğrendi.. Yaşasın! Doktor teyze özel bir cihazla gördü beni.
Ultrason diyorlarmış. Resmimi bile çekti. Sevinmiyor musun
anneciğim? Seneye kalmaz kollarının arasında olacağım…
25 Kasım: Artık babam da burada olduğumu biliyor. Fakat henüz kız
olduğumun farkında değiller. Onlara sürpriz yapacağım..
10 Aralık: Bugün yüzüm tamamlandı. Artık iki güzel gözüm, bir küçük
burnum, dudaklarım ve yanağım var… Anneme benziyorum galiba…
13 Aralık: Artık çevreme bakabiliyorum. Etrafım çok karanlık ama
olsun. Yine de mutluyum. Yaşıyorum ve varım. Kısa bir süre sonra
gün ışığını görebileceğim, renkleri ve çiçekleri tanıyacağım.
Rüyamda
gördüm. Dünyada gökkuşağı diye bir şey varmış.. Onu çok
merak ediyorum.. Anneciğim, babacığım sizin yüzünüzü de göreceğim.
Tanışacağız…. Mutlu olacağız. Gülüşeceğiz..
24 Aralık: Kulaklarım daha iyi duyuyor artık. Anneciğim, senin
kalbinin seslerini duyuyorum. Benim kalbimin atışlarını da sen
duyabiliyor musun? Hatta sesini bile tanıyabiliyorum. Sesin ne
kadar tatlı… Hiç duymadığım bir şey bu… Güzel ve sağlıklı bir kız
olacağım. Kollarında uyuyacağım, yüzüne bakacağım, o tatlı sesini
dinleyeceğim. Benim için ninni de söyleyecek misin anneciğim? Sen
de beni özlüyorsundur mutlaka… Beni koklayacaksın.. Çok seveceksin,
değil mi?
28 Aralık: Anne burada bir şeyler oluyor. Doktor abla neden mutsuz
bakıyor böyle... Sen acı çekiyor
gibisin. Kalp seslerin değişti...
Sustun. Benimle niye konuşmuyorsun anne? Anne… Anne… Anneciğim…
Yüzümde soğuk bir şey hissediyorum. Anne, yüzümü parçalıyorlar...
Anne bir şeyler yap… Anne… Kolumu çekiyorlar anne… Canım yanıyor
anne... Anne… Ayaklarımı parçalıyor bu şey anne... Beni sana
bağlayan damarı kopardılar anne… Anne kalbimi parçalıyorlar…
Anneciğim… Anne… Anne… An… Ah! Kürtajınız tamamlandı hanımefendi.
Geçmiş olsun!