balkonda huzursuz bir kedi gibi dolaşıyorum ve kendi gölgemi çok şaşkın olarak görüyorum Turan amcaların evinin duvarında. Turan amca öldü.
Şimdi adamcağızın izlerini yok etmeye çalışıyorlar. üç kızı ve bir oğlu.
hanımı sessizce izlemekle yetiniyor.
evvelsi gün çatıya çıktılar. sağlam kiremitlerin üzerinde dolaştılar. galiba büyük kızıydı dolaşanlardan biri. el kol işaretiyle bir şeyler anlatmaya çalışan adamsa tadilat işlerine bakan biri olmalıydı. bu bana ne alakaysa
Memduh Şevket Esendal'ın Ayaşlı ve Kiracıları mıydı öyle bir romanı vardı seneler önce okuduğum o romanın konusunu gerçeğini anımsattı.
dönüşüm çağa ayak uydurma gibi...
şimdi hummalı bir çalışma var iki katlı bahçeli ev de. duvarlarının aşınmış yerleri kazınıyor. iskeleler kurulmuş. duvarların bir kısmı betonla sıvanıyor.
çatının ve aliminyum olukları sökülüyor. sağlam gibi duran kiremitlerde
bir yer de toplanıp yeni kiremitlerle takviye ediliyor.
Tüm bunlar için Turan amcanın ölümü beklenmiş. balkondan seyrediyorum. kahvemi içip tütünümü üflüyorum. bir ara Turan amcanın oturduğu odanın perdesi aralandı. hanımıyla bir ara göz göze geldik. o gözlerde yalnızlığın ilk günlerinin başlangıcını gördüm. perde sessizce nasıl açıldıysa sessizce kapandı.
canım sıkılıyor bu yazıları yazarken. kendimle mücadele etmekten yorulmuş gibi bir halim var. üstümde sabaha karşı dışarı çıktığım havanın kokusu duruyor. Simit Bahane de bir şeyler karalamaya çalıştım. kot pantolonumun arka cebinden buruşmuş kâğıt parçasını ve tükenmez kalemimi çıkarıp masanın ortasına bıraktım. avucumla kapadım.
bir mektup yazmayı düşündüm. ama nereden nasıl başlayacağımı bile bilemedim. birden bire kendimi yazamaz hale gelen biri gibi gördüm ya da algıladım. ürktüm. yazmamak!
ilk sözcük büyük harflerle yazılmış AŞK oldu.
Turan amca öldü. ben hayattayım. iki arada bir derede kalmak diye buna denir. saat altıya geliyor. uyku yok.
üstelik bir hanım aşık...hiç tanımadığı hiç görmediği birine...
ya ben! bu AŞK sözcüğünün karşısında nasıl da çaresizim nasıl da kaçıştayım...
Turan amca sağ olsaydı ne derdi acaba?
en iyi ihtimal ya halime acırdı ya da hiç acımadan;
- kuyruğunu apış arana sok otur oturduğun yer de derdi...
Keşke yaşasaydı. ben danışsaydım...belki de
-yüreğinin sesini dinle derdi. ben de
-ben de yürek var mı derdim..
-eşşoğlueşşek derdi bu kez de...yazma o zaman. kır bileklerini...
Necmi Dayan
Şimdi adamcağızın izlerini yok etmeye çalışıyorlar. üç kızı ve bir oğlu.
hanımı sessizce izlemekle yetiniyor.
evvelsi gün çatıya çıktılar. sağlam kiremitlerin üzerinde dolaştılar. galiba büyük kızıydı dolaşanlardan biri. el kol işaretiyle bir şeyler anlatmaya çalışan adamsa tadilat işlerine bakan biri olmalıydı. bu bana ne alakaysa
Memduh Şevket Esendal'ın Ayaşlı ve Kiracıları mıydı öyle bir romanı vardı seneler önce okuduğum o romanın konusunu gerçeğini anımsattı.
dönüşüm çağa ayak uydurma gibi...
şimdi hummalı bir çalışma var iki katlı bahçeli ev de. duvarlarının aşınmış yerleri kazınıyor. iskeleler kurulmuş. duvarların bir kısmı betonla sıvanıyor.
çatının ve aliminyum olukları sökülüyor. sağlam gibi duran kiremitlerde
bir yer de toplanıp yeni kiremitlerle takviye ediliyor.
Tüm bunlar için Turan amcanın ölümü beklenmiş. balkondan seyrediyorum. kahvemi içip tütünümü üflüyorum. bir ara Turan amcanın oturduğu odanın perdesi aralandı. hanımıyla bir ara göz göze geldik. o gözlerde yalnızlığın ilk günlerinin başlangıcını gördüm. perde sessizce nasıl açıldıysa sessizce kapandı.
canım sıkılıyor bu yazıları yazarken. kendimle mücadele etmekten yorulmuş gibi bir halim var. üstümde sabaha karşı dışarı çıktığım havanın kokusu duruyor. Simit Bahane de bir şeyler karalamaya çalıştım. kot pantolonumun arka cebinden buruşmuş kâğıt parçasını ve tükenmez kalemimi çıkarıp masanın ortasına bıraktım. avucumla kapadım.
bir mektup yazmayı düşündüm. ama nereden nasıl başlayacağımı bile bilemedim. birden bire kendimi yazamaz hale gelen biri gibi gördüm ya da algıladım. ürktüm. yazmamak!
ilk sözcük büyük harflerle yazılmış AŞK oldu.
Turan amca öldü. ben hayattayım. iki arada bir derede kalmak diye buna denir. saat altıya geliyor. uyku yok.
üstelik bir hanım aşık...hiç tanımadığı hiç görmediği birine...
ya ben! bu AŞK sözcüğünün karşısında nasıl da çaresizim nasıl da kaçıştayım...
Turan amca sağ olsaydı ne derdi acaba?
en iyi ihtimal ya halime acırdı ya da hiç acımadan;
- kuyruğunu apış arana sok otur oturduğun yer de derdi...
Keşke yaşasaydı. ben danışsaydım...belki de
-yüreğinin sesini dinle derdi. ben de
-ben de yürek var mı derdim..
-eşşoğlueşşek derdi bu kez de...yazma o zaman. kır bileklerini...
Necmi Dayan