Hani bazen gitmek gerekir, ama aslında gitmek kimi zaman yakınlaşmak için bir fırsattır. ne insanlar var ki araya mesafeler girince daha da yakınlaştılar. mesafeler ne ki . . ? araya sadece mesafe girdi diye unutulacaksa, bitecekse bazı şeyler bitsin daha iyi..
bu ALLAHın ödülü de olabiliyor..
ama aynı zamanda çetin bir imtihanı kazanmak ve bu süreç sonunda hiç olmayacağı kadar yakınlaşmak da çok zor bir şey olmasa gerek ..
bazen insan mekan terk eder..
evvela insan kabullenmek de zorlanıyor. her baktığın yerde onu görüyor, her şey o kokuyor, be her insan ona benziyor..
yediğin yemek, içtiğin su bile akıllara onu getiriyor..
zamanla alışıyorsun tabi. neticede ölenle ölünmüyor .. gidenle gidilemiyor.
ilkin uyumaya başlıyorsun
sonra yemek yemeler sıklaşıyor
yağmur yağdığında aklına gelmiyor mesela. sonra bayramlar .. her şey sıradan
alınan bayramlıklar, yüzlerde tebessüm içerikli maskeler. vs.. vs..
hani ilk bakış da herkes aynı şeyi düşünüyor. zaman geçti, unuttu, alıştı, e ne olacaktı ki..!
ama insan sevdiği için yaşar değil mi
onun için gülümser.
hani içinden içinden konuşuyor ya, aslında konuştuğu da "o" idi..
aslında anlatmak istediği de bu..
sen taşıdığın kadar o yaşar
sen unuttuğun kadar o senden uzaklaşır..
yoksa birsinin birisini terk etmesi mümkün mü ... ?
sen şimdi gülümsüyorsun ya inan "o"da gülümsüyorum
sen avucunu her açtığında bende yanı başına diz çöküyor ve her kelimen de her cümlende istisnasız amin diyor..
hadi şimdi bütün bunları bilerek yaşa..
şimdi her yolculuğa çıkan birisini gördügümde gülümsüyor
sanki sen ona seni soracakmış gibi..
düşünsene .. ona seni sorduğunda.. gülümsediğini söyleyecek,
senden iyi haber verecek ...
sahi gülümsüyor musun,
yine ahmet kaya dinliyor musun,
yaz gecelerinde yine evinizin damında yıldızlar, geceyi seyrediyor musun
karpuza kabuklarını yine sokağa atıyor musun .. ?
inan sen onunla daha güzelsin...
