Ben Ölünce Bana Öyle Bakma

Ben Ölünce Bana Öyle Bakma,Çarmıhlar Geriliyor.
Nikotin bitti.
Gecenin esrarına karıştı nefesim.
Kılcal damarlarım sıkışırken,
Gözlerimi bir torna atölyesinin çöpünden çıkarılmış kirli bezlerle bağladılar.
... Ellerimi açıp avuçlarımın gölgesine bakarken,
Kızgın güneş beynimdeki kokmuş karanlığı ısıtmaya başladı.
Karanlığım biraz daha yalnızlaştırırken bedenimi,
Kalabalığa susamış beynimde,konsey toplantısına dönüşmüş bir varoş karmaşası vardı.
Babamdan aldığım sihirli kelimelerle açmaya çalıştım kapıları.
Babam beni kandırmış olmalı ki, tüm kapılar anahtarsızdı.
Kapı yoktu.
Çünkü, kimse bir kalbe girerken izin istemiyordu.
Kapılar kapalıydı.
Çünkü, ismi belirsizlerin verdiği umutlar tükenmişti.
Çünkü bir cuma gecesi hijyenli zarif parmaklarınla kalp kapakçıklarımı parçalayıp sokağa atmıştın.
Esrarı çözüldü gecenin.
Ben ölünce öyle bakma bana, çarmıhlar geriliyor.
Dünyanın dengesi bozuluyor, herkes beni uyuşturucu madde sanıyor.
Ki bilmiyorlar anası sensin bu maddenin, çocuğu ben.
​