Ben giderken

Ben giderken
sadece köşe başındaki tabela da "dur" yazıyordu
oysa bir pamuk yumuşaklığında
ses tonunu beklemiştim ardımdan gelen
kıyısını kaybetti deniz
yakamoz enseledi maviyi
fırtına duruldu
gözlerimi açtım
o sabah sen yoktun.

bir el ateş ettiler
bir çocuk öldürdüler
dalgındı dalgıçlar
hırçın bir akarsuda bir adamı kaybettiler
her şey tersine gitmek zorunda gibiydi
o sabah sen yoktun

yere düşen güçlü insanlara tanık oluyordum
amerika yoktu
savaş kelimesini kullanmak bile yasaktı
babası oyuncak bebeğiyle konuşan kızını izliyordu sessizce
eylül koşar adım ile geçip gidiyordu önümden
öyle güzeldi ki her şey
sanki bir ilkokulun yanından geçerken
tenefüs ziline denk geliyordum
çocuklar koşuyordu
koşuyordu çocuklar
ben rüyadan uyanıyordum
cesedimi tuzluyordum
o sabah sen yoktun

biliyorum,
gitmek zorundaydım
beni sevemezdin

iki uçurtma gibiydik gökyüzünde süzülen
sarılsaydık
düşecektik.​