Ben değil, biziz kırgın olan.

Geceden tuzlu gözyaşı içmiş gibi uyandım bu sabah.
Biraz nahoş, biraz pervasız.
Birazdan içim oyulacak gibi hissediyorum.
Nasıl dolmuşum ah bir bilsen...
Kendimi affedebilirim seni sevdiğim için.
Her gece gözlerime dolduğun için.
Sahibini kaybetmiş kedi gibi arandığım için.
Tüm bunları görmezden gelebilirim belki ama seni?
Seni nasıl affedeceğimi bilmiyorum.
Affetsem bile geçer mi bu kırgınlık?
Mesela içimdeki parçalanmayı bıraksam bile,
Cümlelerimdeki kırgınlık geçer mi?
Çekip gittiğinde kapattığın kapı affeder mi?
Ya o merdivenler?
Beraber oturup biz’den konuştuğumuz o bahçe affeder mi?
Sana şahidim diye tuttuğum laleler, güller?
Sen bizi değil kadınım.
Çok daha fazlasını kırdın.
Bir kurşun isabet etti sanki tüm gezenime.
Sen bizden çok daha fazlasını öldürdün, bir gidişinle.

Rüzgar.
(Yazmakiçinyazılan)