"ben de oradaydım" denilen anlar

🕒 Konu sahibi 21 saat önce aktifti
forum kalabalık bi ortam olmadığı için çok hikaye çıkmayacak belki ama 1-2 tane ilginç enstantane dinlesek bile keyifli olur.

ben mesela bursaspor'un şampiyon olduğu ama bizim taraftarın şampiyon olduk sanıp sahada timsah yürüyüşü yaptığı maçtaydım. futbol tarihimizin en komik olayıydı herhalde.

maç boyunca fenerbahçe neredeyse tek kale oynadı, bir sürü pozisyon kaçtı, trabzonspor'un kalecisi hayatının maçını yaptı, harbiden kalede devleşti herif. takım deli gibi saldırıyor ama gol gelmiyor, dakikalar dakikaları kovalıyor, 80 oluyor 85 oluyor, yok... tek golle bütün sezonu kazanacaksın ama girmeyince girmiyor. artık son dakikalara girilirken futbolcularda da, taraftarlarda da sinir stres iyice arttı. yanımdaki adam gökhan ünal denen kazmaya nasıl sövüyor nasıl sövüyor. imkanı olsa girip parçalayacak. en son uzatmalar oynanırken bi karambol oldu, top alex'in önüne düştü, alex gibi adam o topa öyle bir vurgu ki inanamazsın. ta üst tribünlere gönderdi. o an dedik ki herhalde alamayacağız bu maçı.

o sırada bizim maçın bitmesine 2 dakika falan vardı, statta bi anons yapıldı ama biz hiç anlayamadık ne dendiğini. anonslar pek anlaşılmaz zaten. ama anonsla beraber müthiş bi uğultu koptu tribünlerde. herkes n'olduğunu anlamaya çalışıyor. derken 30 saniye sonra bi anons daha geldi, bu sefer millet hepten çıldırdı. bursa maçı 2-2 olmuş dendi. o maç 2-2 biterse fener şampiyon olacak. bizim maç henüz bitmemişti bu anons geldiğinde, 1 dakika falan vardı bitmesine.

neyse sonunda hakem maçı bitirdi, alt tribünlerden koşarak sahaya girişler oldu, millet deli gibi seviniyor, karşı üst tribünde meşaleler falan yakıldı, bütün stat şampiyonluk kutluyor. biz üst tribünde olduğumuz için inemedik zaten ama ne bileceksin yanlışlık olduğunu, seviniyoruz haliyle. sonrası rezalet zaten.

maç bitimindeki şu hale bak, hay allah belanızı:

 
sahada o dönemin meşhur sevinç gösterisi vardı; timsah yürüyüşü.. raskol kadraj da değil belki ama sahaya atlayan kitlenin içinde olmuş olsaydı; şu fotografın içinde olmaması içten bile değildi sjxhjd

images (9).jpeg
 
Yıl 20 Temmuz 2017.. Doğum günümdü. Arkadaşlarımla Bodrum’daydık. Yedik, içtik eğlendik.. Masanın altından biri kaldırıyor gibi sallandım. Camlardan, ahizeden sesler geldi.. İnsanlar panikte.
Arkadaşımın biri tuvalette gitmişti, deprem esnasında yerden vurunca klozetten yere oturmuş. Şaşkınlık geçip olayı anlayınca en çok ona güldük.

Olayın heyacanını atlatınca eve gittik. Uyumak mümkün değil tabi. Yazlıkta komşular dışarda toplanınca biz de biraları alıp indik.
Havuz başına şezlonglarda içmeye başladık.

Bir ara foruma girip depremi yazmıştım hatırlıyorum. Sonra forumda da deprem konusu gündemi almıştı.

Doğum günleri unutulur ama doğum günümde yaşadığım depremi unutmayacağım kesin.

Yer Bodrum olay hafif sallantı ve O an ben de ordaydım.
 
gazi üniversitesi'nin bahar şenlikleri o yıl soma faciasına denk geldiği için ertelenmişti. gökhan özen, sertab erener ve athena var. gökhan özen'i dinleyenlerden utandığımız yıllar tabii ki. athena'nın da ''öğğ dövmeli allahsızlar, bu tipler ne, serseriler'' diye büyüklerce yerin dibine sokulduğu zamanlar. o zamanlar o ses türkiye'de jüri değil tabii gökhan ve dışlanıyor, olsaydı zaten babam da kesin gelirdi. gazi'nin ayrıcalıklı namından bahsetmeme gerek yok herhalde, girişte ay yıldız kolye dağıtılıyor sjhjhs. tamam o kadar değil ama athena'nın da işi olmaz gibi pek dışardan bakılınca. neyse şenlikler için heyecanlı tabii herkes çünkü gazi en leş şenlikleri yapan okuldur. sahne sırası athena'ya geldi. o an çok belli belirsiz kafamda ama en net hatırladığım athena çıktığında bir arbede yaşandığı ve güvenlik şefinin ricasıyla istiklal marşı'nın okutulduğu sjshjhs. şarkılar söylenirken ön taraflarda da hep bir itiş kakış var ve bir süre sonra da bir grup ülkücü ve heyecanlı gencin athena'yı sahneden indirme çabalarının vuku bulmasıyla gün sonlanmıştı. arsız gönül şarkısının ''vurdular zincirlere beni, daldım kurtlar sofrasına'' sözlerinin bunda etkili olduğunu düşünmekle beraber, o güne dair ortalıkta hiçbir şeyin kalmaması da üzücü. hatırlayan birkaç arkadaşım daha olmasa hiç eğlenemicez bununla. zaten benim hatırladığım son elle tutulur şenlik buydu.
gençliğimi kurtlar yedi... kaldık itin vicdanına.
 
Haziran 2013.
öyle sanıyorum ki burda yalnız değilim, bi çok arkadaşımız da bulunmuştur meşhur gezi parkında .
Kim bilir kaçınızla omuz omuza biber gazı yedik.
belki aranızdan birinin yanan gözüne limon sıkmışımdır. Olabilir.
Belki de ara sokaklarda polislerden kaçarken birinizin bahçesine saklanmışımdır.
sıcakcık yaz gününde tomanın suyuyla hepbirlikte serinlemişizdir belki de.

Netice mi? orasını hepiniz biliyorsunuz zaten.

AE810BE8-4CAD-4D92-825E-3D3D09A82DB6.jpeg
 
Hiçbir gezim sorunsuz geçmedi, bana bela mıknatısı lakabı da koydular xd gittiğim her ülkede ya darbe ya da ayaklanma oldu. Doğum günü diyince aklıma gelir benim de, bir deprem değil ama Hong Kong’da ben insanlar sokaklarda eğleniyor sanıp otelden aşağı indim ve kendimi polisten kaçarken buldum lol xd xd


94F77D53-CD5B-4BE2-BD27-F02AB37B66E3.jpeg
 
11 Ocak 2011 / Ali Sami Yen'deki son maç

Ali Sami Yen'e ilk kez 1998'de oynanan Erzurumspor maçına gitmiştim. Daha öncesinde İnönü, Sarıyer ve Karagümrük statlarında babamla birlikte maç izlemiştim ama Ali Sami Yen bambaşkaydı. O dönem de böyle mi düşünüyordum bilmiyorum ama bir kutsal mekan gibiydi. Kendine has bir ruhu, bir havası ve insanı kendine çeken bir yanı vardı. İşin açığı maçla ilgili hiçbir şey hatırlamıyorum ama o ambiyans beni inanılmaz cezbetmişti. O tarihten sonra Ali Sami Yen'e sayısız defa gittim ama hiçbiri bu ilk gidişim kadar ruhani olmadı.

İyi bir Galatasaraylı dostumla Ali Sami Yen'deki son maça gitmek için sözleştik. Bilet alabilmek için de planlar yaptık ama ne oldu, nasıl oldu bilmiyorum bir türlü bilet bulamadık. Tek çare karaborsa kaldı onun için de maç günü erkenden stat etrafında bulunan karaborsacıları bulmak lazımdı. Neyse maç günü için haberleştik ben saat 17.00 gibi Mecidiyeköy'e vardım. O sıra hem arkadaşımla haberleşiyorum hem de karaborsacıları kolluyorum. Teker teker fiyat soruyorum, cebimdeki paraya bakıyorum, bir iki ağız yapıyorum asla orta noktayı bulamıyoruz heriflerle. Cebimde o sıra 30-40 tl para var, karaborsa 70-80tl arası. Arkadaşımı arıyorum açmıyor, iki arıyorum açmıyor, üçüncüye aradım yine açmadı. Sonra çat bir mesaj, "Kardeşim benim bir ailevi problemim çıktı gelemiyorum." Epey bir sövdükten sonra yine bir iki karaborsacıya yöneliyorum ama nafile. 5-10 dk maksatsızca bir köşede durup bekledim sonra metrobüse doğru yöneldim. Boynu bükük bir halde hem de kelimenin tam manası ile boynu bükük bir halde metrobüse doğru giderken yerde bir şeyin parıldadığını fark ettim, eğilip elime aldım, ilk okuduğum şey "YENİ AÇIK ÜST" elimde tuttuğum şeyin maç bileti olduğunu bir 3-5 sn anlamadım.

Galatasaray-Beypazarı Şekerspor
Ali Sami Yen Stadyumu
11 Ocak 2011 Salı 21.30

Yolun ortasında elimde biletle kalakaldım. Bir yandan acaba bileti yerde arayan var mı diye sağa sola bakıyorum bir yandan da umarım kimse yerden aldığımı görmemiştir diye düşünüyorum. Bileti hızlıca cebime koydum gerisin geri stada döndüm ama yolda "ulan ya sahteyse" diye düşünmekten de kendimi alamıyorum. Geldim kapıya, üst araması, bilet kontrolü ve stadın içindeyim. Koltuklar sökülmüş, hem betona oturmayalım hem de Ali Sami Yen hatırası olsun diye basitinden sarı-kırmızı minderlerden dağıtıyorlar insanlara, oradan da kaptım bir tane. Hemen merdivenlerden çıkıp güzel bir yere geçtim. Sonra aklıma geldi bilete bir daha baktım, en altta bir isim yazıyor. Bir süre bir pişmanlık yaşadım, o dönem Facebbok'a girebilen basit bir telefonum vardı. İsmi yazan arkadaşa, durumu açıklayan bir mesaj yazdım, isterse kapıda buluşup güvenliğe durumu anlatıp onun girip benim çıkacağım planımı da ilettim ama epey bir süre dönmedi ben de maç önü eğlencelerine daldığımdan pek bakamadım. Velhasıl bir şekilde o maçta, o anda olmam gerekiyormuş ve orada bulundum. İşin garibi tıpkı Ali Sami Yen'de izlediğim ilk maç gibi son maçta da maçla ilgili hiçbir şey hatırlamıyorum. O ambiyansa son kez şahit olmak, o havayı son kez solumak sanıyorum o gün geri kalan her şeyin önüne geçti.

1.jpeg
 
bu yayın esnasında televizyonun başındaydım......... müge anlının söylenilen karşısında ufak bir şok yaşaması, ardından gözlerini kısarak idrak etmeye çalışması ve de ısrarla ne olduğunu öğrenmek istemesine takriben 15 dakika gülmüştüm..... bayılıyorum bu kadının teknolojiden ve sosyal medyadan uzaklığına..... telefonuna bile önü kapaklı kılıf takıyor......

 
o zamanlar hollanda kralicesi olan beatrix, 2011-2012 yilinda, son sinif lise ogrencisi oldugum okula gelmisti. okulumun yeni mekani, kralice beatrix'in egitim gormus oldugu okulun yanina insa edilmisti. tabi bunun acilisini da kendisi yapti. buyuk bi kutlama olmustu o gun. iki okulun ogrencileri de "kaynasmisti" (ehum ehum)

20211212_165843.jpg


20211212_165906.jpg
okulumun yesillik alanina "kom van oranje" ismini verdikleri yerin acilisini da yapti


isteee ben de oradaydim
 
Bende burdaydım:p

images


22.09.2013 | Süper Lig | 5. Hafta | Stat: Atatürk Olimpiyat Stadı

1030873_620x410.jpg


Çok eğlenceliydi yaa taraftar bir anda sahada :D
 
bu hafta sonu böyle anlar yaşamaya müsait bir hafta sonu olacak gibi. yok mu kılıçdaroğlu kazandıktan sonra ankara'ya gidip balkon konuşmasını dinlememiz?
 
Geri