aSena
Elmas Üye
-
- Katılım
- Şubat 9, 2011
-
- Mesajlar
- 21,874
-
- Tepkime puanı
- 2
-
- Puanları
- 298
-
- Yaş
- 40
Ben bir köy çocuğuyum
Bilirim mutlu olmasını küçük şeylerden
En derin acıyı da bilirim
En içten mutluluğu da
Bahçedeki taşlardan ve otlardan
Oyunlar üretmesini bilirim
Topum ve ipim bana yeter
Bir de o güzel arkadaşlarım
Sokaklar çınlardı sesimizle,
Dolardı bizim kahkahalarımızla
Evlerin boş odaları
Yaşlı dedeler ve teyzeler
Bizi izlerdi akşama dek
Akşam olunca, ezan okununca
Abdest almak için yarışırdık
Sonra kış gelirdi
Yağmur çamura aldırış etmeden
Çizmelerimizi giyer
Çantalarımızı sırtlanır
Kışın sertliğinden yorulmuş
O bomboş
Kömür ve odun kokan
Sokaklardan geçerek okula varırdık
Dumanlar ne de güzel tüterdi
Evlerimizin bacalarından
Akşamları sobanın etrafında toplanıp
Ninelerimizin masallarını dinlerdik
Bahar gelirdi sonra
“Yorgunluk” başını alıp giderdi
Canlanırdı her yer
Köyümüze hayat gelirdi
Kapı önlerine dökülürdü çocuklar.
Çocukluk oyunlarımız
Yankılanırdı bütün sokaklarda
Köyün sınırındaki tarlalara gider
Piknik yapardık hep birlikte
Top oynardık o güzel yeşillikte
Sonra yaz gelirdi
Kuru ve sıcak…
Arkadaşlarımızı özlerdik
Okullar bir an önce açılsın isterdik
Çünkü biz köy çocuğuyduk
Öğrenmeyi severdik.
Oyunlarımızı özlerdik
Teneffüslerde oynadığımız;
Hani zil çalınca yarıda kalan,
Tıpkı çocukluğumuz gibi…
Serin yaz akşamları
Sevdiklerimizi ziyarete giderdik
Yediklerimizi güvenli ellerden yerdik
Annelerimiz yapardı her şeyi
Yoğurdu, peyniri yahut pekmezi
Hayata dair şüphemiz
Yoktu hiç o zamanlar
Ve sonbahar gelirdi
Başlardı yeniden her şey
Yeni dostluklar, yeni arkadaşlıklar
Yeni acılar ve yeni mutluluklar
Çocuktuk o zamanlar
Dünya düzeninden bihaber,
Masumduk.
Dostumuzun sırtımızdan vurduğu
Olmamıştı hiç.
Büyüdük sonra
Hayatı öğrendik
Kayboldu o masum çocukluğumuz
Hatırlıyorum
Güzel günlerdi
Her an özlediğim
Ve geriye dönüp
Tekrar yaşamak istediğim
Günahlardan uzak çocukluğumu
Ama nafile
Büyümüştüm…
Geriye anılar kalmıştı
Anılar…
Zihnimin içinde dönüp duran anılar,
Her geçen gün daha da tatlı
Daha da güzel
Ben bir köy çocuğuyum
En çok bu yaşımdan nefret ediyorum
Her şeyi yeni yeni anlamaya başlayışım
Anladıkça ağlayışım
Kabullenemeyişim sonra
Bakıyorum etrafımdaki insanlara
Riyakârlık, ahlaksızlık her yerde
Edep elden gitmiş
Hayâ yerlerde…
Ağlıyorum daha da fazla
Çocukluğumu ister oldum
İnsanlardan kaçıyorum ama ne fayda
Her şeyi özler oldum
Ben bir köy çocuğuyum
Küçük şeylerden mutlu olmasını iyi bilirim
En derin acıyı da bilirim
En içten mutluluğu da…
Sümeyya Bağış
Bilirim mutlu olmasını küçük şeylerden
En derin acıyı da bilirim
En içten mutluluğu da
Bahçedeki taşlardan ve otlardan
Oyunlar üretmesini bilirim
Topum ve ipim bana yeter
Bir de o güzel arkadaşlarım
Sokaklar çınlardı sesimizle,
Dolardı bizim kahkahalarımızla
Evlerin boş odaları
Yaşlı dedeler ve teyzeler
Bizi izlerdi akşama dek
Akşam olunca, ezan okununca
Abdest almak için yarışırdık
Sonra kış gelirdi
Yağmur çamura aldırış etmeden
Çizmelerimizi giyer
Çantalarımızı sırtlanır
Kışın sertliğinden yorulmuş
O bomboş
Kömür ve odun kokan
Sokaklardan geçerek okula varırdık
Dumanlar ne de güzel tüterdi
Evlerimizin bacalarından
Akşamları sobanın etrafında toplanıp
Ninelerimizin masallarını dinlerdik
Bahar gelirdi sonra
“Yorgunluk” başını alıp giderdi
Canlanırdı her yer
Köyümüze hayat gelirdi
Kapı önlerine dökülürdü çocuklar.
Çocukluk oyunlarımız
Yankılanırdı bütün sokaklarda
Köyün sınırındaki tarlalara gider
Piknik yapardık hep birlikte
Top oynardık o güzel yeşillikte
Sonra yaz gelirdi
Kuru ve sıcak…
Arkadaşlarımızı özlerdik
Okullar bir an önce açılsın isterdik
Çünkü biz köy çocuğuyduk
Öğrenmeyi severdik.
Oyunlarımızı özlerdik
Teneffüslerde oynadığımız;
Hani zil çalınca yarıda kalan,
Tıpkı çocukluğumuz gibi…
Serin yaz akşamları
Sevdiklerimizi ziyarete giderdik
Yediklerimizi güvenli ellerden yerdik
Annelerimiz yapardı her şeyi
Yoğurdu, peyniri yahut pekmezi
Hayata dair şüphemiz
Yoktu hiç o zamanlar
Ve sonbahar gelirdi
Başlardı yeniden her şey
Yeni dostluklar, yeni arkadaşlıklar
Yeni acılar ve yeni mutluluklar
Çocuktuk o zamanlar
Dünya düzeninden bihaber,
Masumduk.
Dostumuzun sırtımızdan vurduğu
Olmamıştı hiç.
Büyüdük sonra
Hayatı öğrendik
Kayboldu o masum çocukluğumuz
Hatırlıyorum
Güzel günlerdi
Her an özlediğim
Ve geriye dönüp
Tekrar yaşamak istediğim
Günahlardan uzak çocukluğumu
Ama nafile
Büyümüştüm…
Geriye anılar kalmıştı
Anılar…
Zihnimin içinde dönüp duran anılar,
Her geçen gün daha da tatlı
Daha da güzel
Ben bir köy çocuğuyum
En çok bu yaşımdan nefret ediyorum
Her şeyi yeni yeni anlamaya başlayışım
Anladıkça ağlayışım
Kabullenemeyişim sonra
Bakıyorum etrafımdaki insanlara
Riyakârlık, ahlaksızlık her yerde
Edep elden gitmiş
Hayâ yerlerde…
Ağlıyorum daha da fazla
Çocukluğumu ister oldum
İnsanlardan kaçıyorum ama ne fayda
Her şeyi özler oldum
Ben bir köy çocuğuyum
Küçük şeylerden mutlu olmasını iyi bilirim
En derin acıyı da bilirim
En içten mutluluğu da…
Sümeyya Bağış