Ben benim / Bencilce

Bugünlerde fazla vurdumduymaz hissediyorum kendimi. Aslında hep vurdumduymazdır da, nedense bugünlerde öyle olduğumu daha bir net hisseder oldum.. Çok soğuk bakıyorum hayata ve yaşadıklarıma.
../Dört duvarın arasında, bir pencere kenarında izliyor gibiyim geçip giden hayatı/mı. Olan bitene anlam veremezken, her gün yeni bir olay dayanıyor kapıma. Her gün yeni bir macera. Ben kahraman değilim, benim pelerinim bile yok ki. Nasıl kurtarma mı bekliyorsunuz hayatımı? Üstelik bir camın arkasından. Şaka gibi değil mi? Bu yüzden umursamıyorum olanı biteni. Yangınlar çıksın, gidenler gitsin, üzülenler üzülsün benim umurumda bile değil. Ben rol yapamam başkaları gibi.. Çünkü; insanın en çok kendi yaşadıkları önemlidir -kendine-. Başkalarının yaşamı hakkında yaptığı tesellemeler sadece sözdedir. Ben sözde bile olsa kimseye vermem omzumu ağlasın diye. Yoksa ben ağlamak için hangi omuza kafamı koyarım, kendi omuzumu da verirsem.. İnsanın en iyi yoldaşı kendisidir bu hayatta. Yaptığım iyiliklerde bana kötülüklerde. Kimse benimle kötülüklerimi paylaşmaz. Bende iyiliklerimi vermem onlara.
İnsanların her yaptığı kendineyken, şimdi ben nasıl güvenirim kendimden başkalarına; Ki ben kendime bile güvenirken tökezliyorum bazen. Beni ben düşürüyorum.. Yaptığımda-ettiğimde kendime benim. Düşersem de tek başıma düşüyorum.
İçimi kimseye açmadığım için hiç bir zaman pişman olmadım. Kapalı bir kutu gibi sakladım kendimi.
Şu saatten sonrada camıma taş atanlar düşünsünler, benden bir şeyler alıp alamayacaklarını. Çünkü ben değişmem. Ben neysem oyum. Yarın-bugün-dün hep aynıyım. Ben benim.
Sadece, ben.​