BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,599
-
- Tepkime puanı
- 3,179
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Kapatıp gözlerimi sensizliği yazıyorum ezberden
gökler sağnak sağnak yalnızlık yağdırırken üstüme
ben içimde bulutlar biriktiriyorum müzmin kavgalarıma
Sana kavgalar büyütüyorum İstanbul boşalan sevda sokaklarında
Sana kahırlar biriktiriyorum İstanbul bir ah'la devriliyor üstüme hasret kentleri
Çilesi hayat olan bir cezayı çekiyorum müebbet söylesene ne zaman çıkar af ölüme?
Sana bestelediğim şarkılar hala hüzzam içimi döktüğüm denizler hala hırçın
Her gece yastığıma biriken gözyaşlarımı
"bu son yağmurumdu yokluğunun çorak toprağına rahmet diye inen"
diyerek doğan güneşe asarken bedbin bir kahır oluyor umut
Son kez bakar gibi baksam da sokaklarına biliyorum yeniden yazılacak kaderim yollarına
Şimdi cümle cümle yokluğunu yazıyorum
kahırdan pas tutmuş yüreğime
Yaramaz bir çocuk oluyor kalbim
Laf anlamıyor
Yoktan anlamıyor bir türlü
Lisanım lâl kalıyor adından başkasına
kelimeler acıya çalıyor
Olmuyor sensiz
Sensizliğin ötesi bensizliğe çıkıyor!
Silindi hafızamdan artık seni olmayan cümleler
Sensizliğime inat senli cümleleri miğfer yapıyorum hayata
Kan kaybeden yaram "zaman" şimdilerde
Şimdilerde;
küskün papatya kırılganlığıyla bakıyorum bahara
boynu bükük kırgın zavallı
Anla ki; hala küskünüm yokluğuna
Anlaki hala kabuk bağlamadı yaran!!
Oluk oluk kahır damlıyor yaralarımdan
dönüşü olmayan bir uçuruma sürükleniyor yokluğun
Bilmiyorum şimdi hangi satıra gizlenir aşikar öfkeler?
Ben öfkeden kalkan yumruklarda gizliyorum seni
gökler sağnak sağnak yalnızlık yağdırırken üstüme
ben içimde bulutlar biriktiriyorum müzmin kavgalarıma
Sana kavgalar büyütüyorum İstanbul boşalan sevda sokaklarında
Sana kahırlar biriktiriyorum İstanbul bir ah'la devriliyor üstüme hasret kentleri
Çilesi hayat olan bir cezayı çekiyorum müebbet söylesene ne zaman çıkar af ölüme?
Sana bestelediğim şarkılar hala hüzzam içimi döktüğüm denizler hala hırçın
Her gece yastığıma biriken gözyaşlarımı
"bu son yağmurumdu yokluğunun çorak toprağına rahmet diye inen"
diyerek doğan güneşe asarken bedbin bir kahır oluyor umut
Son kez bakar gibi baksam da sokaklarına biliyorum yeniden yazılacak kaderim yollarına
Şimdi cümle cümle yokluğunu yazıyorum
kahırdan pas tutmuş yüreğime
Yaramaz bir çocuk oluyor kalbim
Laf anlamıyor
Yoktan anlamıyor bir türlü
Lisanım lâl kalıyor adından başkasına
kelimeler acıya çalıyor
Olmuyor sensiz
Sensizliğin ötesi bensizliğe çıkıyor!
Silindi hafızamdan artık seni olmayan cümleler
Sensizliğime inat senli cümleleri miğfer yapıyorum hayata
Kan kaybeden yaram "zaman" şimdilerde
Şimdilerde;
küskün papatya kırılganlığıyla bakıyorum bahara
boynu bükük kırgın zavallı
Anla ki; hala küskünüm yokluğuna
Anlaki hala kabuk bağlamadı yaran!!
Oluk oluk kahır damlıyor yaralarımdan
dönüşü olmayan bir uçuruma sürükleniyor yokluğun
Bilmiyorum şimdi hangi satıra gizlenir aşikar öfkeler?
Ben öfkeden kalkan yumruklarda gizliyorum seni