Cem Adrian’ın sesi geliyordu kulaklarıma. “Korkmuyorum artık senden gece, korkmuyorum artık senden yalnızlık. Üzerime gel istersen, kaçıp gitmem.”
Cesaret geldi birden, korkmadığıma inandırmaya çalıştım kendimi. Yalnızlık dediğin nedir ki? Halledilebilir, alışılmaz belki ama mutlaka halledilebilir. Çözüme kavuşturulabilir. Hayatına yeni insanlar dahil etmek neden göründüğü kadar zor olsun?
Geceler en zoru, en güçlüsü, en zorlusu. Geceleri güzelleştirmenin bir yolu yok mu? Geceleri güneş doğmaz mı, istesek yapamaz mıyız bunu? Bir insan gelir, önce kalbimizi aydınlatır, sonra gecelerimizi. Onunla da başa çıkabilirim.
Bir anda irkildim. yokluğunun soğukluğunu hissettim. Ne cesaret kaldı, ne inanç. Bütün direncim kırıldı, savunmam düştü. Düşünüyorum da, sanırım benim için geceden ve yalnızlıktan daha güçlüsün.