Başka Birini Sevmeliydim

Başka Birini Sevmeliydim

Bu saatten sonra kim yüreğimi çarptırır ki? Kim keser ruhumu? Kim bir daha deli gibi çarptırır kalbimi? Bunca yangından sonra, kim silebilir üstüme birikmiş insan leşlerinin ağır izlerini?

Bir tren garının bekleme salonundan daha uzun oturulmamış kalbimin, en sık yara bırakmış ziyaretçilerinden biriydin sen; söyle kim yüzümü güldürebilir artık benim?

Her gördüğü çiçeği gül sayan sen, şimdi gönlümün ölümüne mi üzüleceksin? Sessizliğim nasıl ulaşır sana, çığlıklarımı duymamışken?

Belki de en büyük sevgilim yaşamdır benim, belki ben yanlış bir harita elimde, hiç bulamayacağım bir şehir arıyorum gözlerinde, olamaz mı?

Hep bir derde yenik düştüm, hep kolumu kanadımı kırdı aşk benim. Gerçi ben de ona teşneydim hani, neyleyim?

Bir aşkı dindirmek için başka bir aşka yürümedim hiç, gecem ve gündüzümle efendi gibi bekledim. Güneş doğdu, sıcak oldu, ateş bastı bazen, kimi zaman kurt indi, kış oldu, kar yağdı üstüme ama ben hep direndim.

Kendimi bir apartmanın en üst katından boşluğa bırakıp gibi bıraktı sevdanın kollarına, hala düşüyorum… Ya biri çıkar sarar kollarıyla, ya çarparım duvara….

Yine de unutmak gerek diyorum, unutmak gerek bütün geçmişi, en azından acılarını, o derin kalp yaralarının olduğu anları. Diyorum da, unutuluyor mu? Hangi sokağa girsem, gözlerindeki o dehşet dolu acıyla karşılaşıyorum, sıkıldım yönümü değiştirmekten…

Oysa güzel şiirler okuyan, şaraptan anlayan, sohbeti faydalı, aklı yanında dolaşan, güzel kadınları görmüş ve her zaman aşkı hayatla bir tutan bir adamı sevmeliydim!

Sana kanmam ne kötü oldu…..

Candan Ünal


​