Başaramıyorum ama bir gün elbet...

Hani bir şey vardır ya hepimizde vardır o. Içimizde Fırtınalar kopar, bir sürü hayal kırıkları, bundan kaynaklı davranış bozuklukları. Ama belki ailemizden, belki dış güzelliğimizden, duruşumuzdan kaynaklı bize farklı bir değer biçerler hep. Biz de o gömleği taşımaya uğraşırız. Bulunduğun yer ve ortamlar pozisyonlar gereği, belki çok aklı başında Efendi ahlaklı tanınırlar seni, ama öyle değilsindir. Bunu kendin bilirsin. Anlatmaya cesaret edemezsin bile bazen. Bunları yaptığını bile bile kendini kabul etmişsin. Ama milletin seni hala eskisi gibi kabul etmesini seversin, Bunu oynamaya devam edersin. Bitecek, bitecek bir gün bundan emin ol. Kendi kendinle kaldığında acımasızsın en ağır lafları kendine söylemeye. Dersin ki; Allah'ım çok pişmanım, bana yardım et, sana sığındım. Sonra bakarsın geçmişine yaşadıklarına, ne badireler atlatmışsındır sen. Içinde büyük bir heves, Tekrar olsa Allah'ım dersin, bu defa hata yapmayacağım bir daha bu pişmanlığı yaşamayacağım. Bir dua gönderirsin gökyüzüne yüreğinin ta derinlerinden gelen. Sonu her zaman olduğu gibi, Tek bir kelimeyle biter Amin... Beni Affet yaşam Ben böyle olmasını istemedim. Ne olacak İnan bana bilmiyorum. Belki yarın başka bir ümit ile kalkacağım sana belki de bugün son. Bir varmış bir yokmuş diye başlar ya masallar. Neyse ben daha fazla konuşmayacağım. Neylerse Mevlam eyler, eylerse güzel eyler, görelim Mevlam neyler.