bakın bi anon kardeşler.

Konu sahibi son olarak 1510 gün önce görüldü
pek dert sayılmaz ama ne zamandır canım sıkılıyor bu mevzuya. annem yaşlanıyor. fotoğraflarını görmek, yanına gitmek tuhaf bi his yaratıyor. yaşlandığını görmek istemiyorum. size de oluyor mu? beni doğurduğu yaştayım şu an. o yaşında çekinmiş olduğu bi resmi var bende, tontik yanaklı,güleç. geçenlerde facebook'a eklediği resimde ise yine tontik yanaklı ve güleç görünüyor ama yaşlanmış olarak. yaşlılığa dair her belirti ölümü çağrıştırdığı için neden sürekli merhamet duyuyorum?
 
Bunun nedenini geçmiş yaşantılarda ve bilinçaltında arayabilirsiniz.
İnsan karmaşık bir varlık ve hiçbir davranış öylesine oluşmaz.

1-Geçmişte annenize dair suçluluk hissi yaratacak bir davranışınız oldu mu?Ona yönelik bir hata?
Çünkü şu anki merhamet her zamankinden fazla ise eskiye göre ve yaşlılık sizde ölümü çağrıştırıyorsa belki merhametin artması ile suçluluk duygunuzu bastırıyor olabilirsiniz.Bu sadece bir ihtimal.

2-Onun sizi dünyaya getirdiği yaşta olduğunuzu söylüyorsunuz.Belki onu daha iyi anlamaya başladığınız için empati duygunuz çoğalmış ve onun kaybını yaşama korkusu bilinç dışı olarak düşüncelerinize hakim olmaya başlamıştır.

3-Olanak dahilinde olup da gerçekleştirilmemiş daha güzel anları eksik paylaşmış olduğunuzu farkedip yokluğunun acısını yaşamadan önce varlığının şu anki belirtileri üzerine daha çok yoğunlaşmış olabilirsiniz.

Kısacası nedeni en iyi siz tahlil edersiniz.
Allah sağlıklı,uzun ömürler versin.
 
Senin ne güzel bir annen var annesi olmayan bir sürü insan var biraz empati yap ve şükret..hepimiz bir gün yaşlanacağız, sen ona saygısızlık etme senden hoşnut olsun yeter..
 
yorumlar için teşekkür ederim, soruyu şöyle de sorabilirim galiba: bi ebeveynin kaybı sizde ne gibi bi tesir bırakırdı? hayat daha mı amaçsız ya da daha az haz veren bir şey haline mi gelirdi?

belkide kaybetmekten korkuyorsundur

o korkuyu duymadan, sekiz sene evvel aniden babamı kaybettim, ne olduğunu anlamadım bile. camus'nun mersault'u gibi geçmişteki bu olaya şu an kayıtsız baktığımı iddia edecek olsam bile, acaba halen nefes alıyor ve bazı şeylerden haz alıyor oluşum nedeniyle ölmüş bir ebeveyne ihanet mi ediyorum düşüncesi doğuyor içimde? aynı şeyi anneme uyarlarsak sorunun açıklaması şu oluyor: acaba ben annneme kendi yaşlılığını, gençliğimle yansıtan,hatırlatan bir ayna vazifesi görüyor muyumdur? gözlerime baktığında kendisinin yaşlandığını düşündüğümü görüp, hissedebiliyor mudur? sonuçta kundakta sarıp, sarmaladığı bebeği değilim artık.

Bunun nedenini geçmiş yaşantılarda ve bilinçaltında arayabilirsiniz.
İnsan karmaşık bir varlık ve hiçbir davranış öylesine oluşmaz.

1-Geçmişte annenize dair suçluluk hissi yaratacak bir davranışınız oldu mu?Ona yönelik bir hata?
Çünkü şu anki merhamet her zamankinden fazla ise eskiye göre ve yaşlılık sizde ölümü çağrıştırıyorsa belki merhametin artması ile suçluluk duygunuzu bastırıyor olabilirsiniz.Bu sadece bir ihtimal.

2-Onun sizi dünyaya getirdiği yaşta olduğunuzu söylüyorsunuz.Belki onu daha iyi anlamaya başladığınız için empati duygunuz çoğalmış ve onun kaybını yaşama korkusu bilinç dışı olarak düşüncelerinize hakim olmaya başlamıştır.

3-Olanak dahilinde olup da gerçekleştirilmemiş daha güzel anları eksik paylaşmış olduğunuzu farkedip yokluğunun acısını yaşamadan önce varlığının şu anki belirtileri üzerine daha çok yoğunlaşmış olabilirsiniz.

Kısacası nedeni en iyi siz tahlil edersiniz.
Allah sağlıklı,uzun ömürler versin.

empati konusunda haklısınız, artık onu daha iyi anlayabiliyorum. öte yandan oedipus kompleksi kaynaklı bazı sızıntılar olabilir diyorsunuz anladığım kadarıyla. ama galiba psikolojik boyutundan ziyade sosyolojik yaklaşım devreye giriyor. aile öncül olarak sosyalleşmenin temelini atıyor ve bireyin ilk sosyalleştiği çevre öz ailesi oluyor. ebeveynlerin ölümüyle yalnızlık, sahipsiz kalma ya da bi şeylere ait olmama duygusu baş gösteriyor.

Senin ne güzel bir annen var annesi olmayan bir sürü insan var biraz empati yap ve şükret..hepimiz bir gün yaşlanacağız, sen ona saygısızlık etme senden hoşnut olsun yeter..

sizin de dediğiniz gibi yakın çevremde annesi kaybeden birkaç arkadaşım var ve sanki fırtınada sürüklenen bir gemi gibi sürükleniyorlar.
 
Çok güzel:))
Freud'un söylemiyle nedeni farkettiğinizde sorun çözüme kavuşur.
Tabi ki sosyolojik temelleri de var.Sosyal bir varlık insan.Maslow'a göre ait olma güdüsü insanın temel ihtiyaçlarındandır.Tutumların şekillendiği ilk yer ailedir.Özsaygı duygusu yine önce ailede kazanılır.
 
Çok büyük pişko locim bozuk benim de. Ay her şeye hüzümselleşim yaşıyorum.​
monami-pastel-boya_2009072.jpg
 
Geri