Uzun zamandır suskunluğu yaşıyorum..Önceden de susardım Yine sustum.. Ama öyle rahatsız edici değil susuşlar.. Sustuğumu farkında değilim... .. Oyle ... Dışardan günlük hayatımı sürdüren espiri yapan cıvıl cıvıl konuşan ya da hayatın içinde kendince bir senaryoda yaşayan ben.. Ama içimde beton gibi sessizlik.. Niye böyle.. AKsine konuştuktukça huzurum kaçacak hissi var.. İyiyim böyle.. Ama bir yandan da garip. Ben önceden susarken yazardım. İçimin suskunluğu harflere dönüşürdü. Uzun zamandır o da yok.. BUgün yazmak istedim. Yazarsam iyileşeceğimi hissettim.. Belki yazmak iyi gelir... Olmayan yaralarıma unututklarıma hatırlamak istemediklerime ya da neyse her neyse ona iyi gelir..