"Beni sev diye verdiğim ilk savaşım, son umudumdu baba.
Son umudum.”
Bir şarkının sonsuz tekrarında kendimi terk ettim bugün. Tıpkı babam gibi. Yoo, babasının hatalarının bedelini ödeyen kız çocuklarından olmadım ben. Ama babasına aşık kızlardan da olmadım. Yan odada nefes alışını duymakla yetindim. Evdeydi ve hayattaydı. Evet bu yeterliydi. Yetmeliydi. Çünkü doğulu bir kız çocuğu olmak zordur. Çünkü doğuda baba olmak zordur. Yani "Ben hatırlamam baba başımı okşamayışını."
Babamla yapılacaklar listem olmadı benim. İyi bir lise ve üniversitede okumama rağmen memnun edemedim onu. Sabrı dışarıda, sabırsızlığı evine oldu. Yine de ona duyduğum saygı insanların imrendikleri türdendi. Hiç anlaşamadık ama babam sevdiğim tek rengi bilirdi. Elma şekerini nasıl severim bilirdi. Odamda mıyım diye gizli gizli kontrol eder bazı geceler üstümü örterdi. Arkadaş olmaya çalışmak yetiştirilme tarzına bir darbe girişimiydi zaten onu da beceremedi’k.
Son bir yıldır babamı görmüyorum. Ondan önce 5 yılda toplasan 10 defa görmüşümdür. Şartlar öyle gerektirdi. Bizimle yaşamak istemediğini söylemişti en son. Yazık ki öfke anında ağızdan çıkanların ölüme kadar kapanmayacak yaralar açacağını bilemedi hiç. Bilmek istemedi. Neyse ki artık yaptığı şeylere kırılmak ya da incinmek yerine empati yapabilecek kadar büyüdüm.
Ve babamın ekmek kokan ellerini,
Babamın emek kokan ellerini özledim.
Babalar günün kutlu olsun baba!
Son umudum.”
Bir şarkının sonsuz tekrarında kendimi terk ettim bugün. Tıpkı babam gibi. Yoo, babasının hatalarının bedelini ödeyen kız çocuklarından olmadım ben. Ama babasına aşık kızlardan da olmadım. Yan odada nefes alışını duymakla yetindim. Evdeydi ve hayattaydı. Evet bu yeterliydi. Yetmeliydi. Çünkü doğulu bir kız çocuğu olmak zordur. Çünkü doğuda baba olmak zordur. Yani "Ben hatırlamam baba başımı okşamayışını."
Babamla yapılacaklar listem olmadı benim. İyi bir lise ve üniversitede okumama rağmen memnun edemedim onu. Sabrı dışarıda, sabırsızlığı evine oldu. Yine de ona duyduğum saygı insanların imrendikleri türdendi. Hiç anlaşamadık ama babam sevdiğim tek rengi bilirdi. Elma şekerini nasıl severim bilirdi. Odamda mıyım diye gizli gizli kontrol eder bazı geceler üstümü örterdi. Arkadaş olmaya çalışmak yetiştirilme tarzına bir darbe girişimiydi zaten onu da beceremedi’k.
Son bir yıldır babamı görmüyorum. Ondan önce 5 yılda toplasan 10 defa görmüşümdür. Şartlar öyle gerektirdi. Bizimle yaşamak istemediğini söylemişti en son. Yazık ki öfke anında ağızdan çıkanların ölüme kadar kapanmayacak yaralar açacağını bilemedi hiç. Bilmek istemedi. Neyse ki artık yaptığı şeylere kırılmak ya da incinmek yerine empati yapabilecek kadar büyüdüm.
Ve babamın ekmek kokan ellerini,
Babamın emek kokan ellerini özledim.
Babalar günün kutlu olsun baba!
Alıntı.