Az Önce Konuştum - Yasemin Minguzzi ve Rezan Epözdemir

Sabah iki yeğenimin de gösterisi var.
Biz de iki okula birden nasıl yetişeceğiz diye hesap yapıyoruz.
Ahmet Minguzzi 23 Nisan'da Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nda doğmuş.
Okula gitme imkanı olan bütün çocuklar ve beraberinde aileleri bayram ederken Ahmet'in ailesi yas tutacak.
Videoyu izledikten sonra dağıldım.
Biz gösteri derdine düşmüşken başkalarının yas tutmasını öğrenmek beni mahvetti.
Ahmet medyada çok konuşulduğu için haberdarım.
Belki Ahmet gibi yüzlerce çocuk vardır, bilmiyorum.
Sabah bu düşünceyle gösterilerde nasıl gülüp alkışlayacağım, onu da bilmiyorum.

Yan komşum bir haftadır instagram'da hikaye paylaşıyor.
Kuzeni sevgilisinden ayrılmış. Ayrıldığı cani kızı öldürmüş.
Katil nasıl ve nereye kaçtıysa hala bulunamamış.
Belki de bulmak istemiyorlar, bunu düşünür hale geldik.

Ben cinayetleri yaşlı, çocuk, kadın, erkek diye ayırmam.
Herkesin, istediği zaman, keyfince insan öldürülmesi; yasaların bu konuda bana göre eksik olması çok can yakıyor.
Ülkede zaten bir sürü sıkıntı varken, zaten normal bir yaşam için zorlu bir mücadelenin içindeyken; sürekli birilerinin öldürüldüğünü görmek, görmesek bile var olduğunu bilmek insanın duygularını çökertiyor.

Savaştan kaçan yabancıların ülkeye girişi serbestleştiğinden beri söylüyorum.
Biz daha kendi içimizdeki kötüleri temizleyemiyoruz, bir de bunun üstüne memlekete yabancılar doluştu.
Son zamanlarda dünya genelinde aranan bütün mafyatik tipler, madde üretenler/satanlar, kaçakçılar vs, hepsi Türkiye'de yakalanıyor.
Bir de güzel bir iş yapıyormuş gibi medyada reklamı yapılıyor.
Kardeşim bu insanların bu ülkede ne işi var? Ülkeye nasıl girmişler?
Bunu merak edip soran yok.
Sorsalar muhattap alacak birini de bulamazlar, eminim.
Bunların var olduğu yerde insan öldürmek de eksik olmuyor tabi.
İlk okulda Vatandaşlık ve İnsan Hakları dersinde öğretilen ilk madde: Her insanın yaşama hakkı vardır ve bu en temel haktır.
Bir insanın yaşama hakkını nasıl elinden alabilirsiniz ya?
Candaş Tolga Işık'ın dediği gibi; devletten korkmadıkları için bunları yapabiliyorlar.

Bu tarz haberler beni derinden etkilediği için bakmamaya çalışıyorum.
Programı görünce dayanamayıp izledim.
Başından sonuna kadar gözümün önüne yeğenlerim geldi.
Böyle durumlarda gözlerim çok çabuk tepki verir.
Bazen düşünüyorum.
Ben mi çok duygusalım?
Yoksa dünyanın normali mi bu?
Açıkçası kime, ne diyeceğimi bilmiyorum.
Yani ne biliyim.
Sadece üzülüyorum.

aile tehdit edenlerin çoğu belki hepsinin
yaşları 18'den küçük
he çocuk dediklerimiz