Az/dı yaralarım

Sanki...
Gidişin doğurdu tüm yalnızlıkları.
Ve ben;
Öksüz kalmasınlar diye sahiplendim hepsini.

Ben seni, alfabeleri kıskandırırcasına sevdim.
Lal gibi..
Birbirlerine değmesinler diye, dikildi dudaklarım.
Sen sadece bana sağırdın!
Kronik bir vakaydınız işte kadınım!
Çaresiz yanımı kesiyordu bakışların.
Vücut dilinden de anladığın yoktu.
Bildiğin tek şey;
Vücudunun, kokusunu unuttuğu o yataklardı..

Sıradandım.
Sırasız sancılar diziyordum.
Çok seveni barındırmıyordu bu yollar.
Çok sevmekten geçmediğin bayağı belliydi!
Doktorlara göre;
Kaslarımdan başlamıştın erimeye.
Tıp diline dahi düşmemişti yaptıkların!
O kadar utanmıştım ki!
Beni kaç kasıkta erittiğini söyleyemedim!

Şimdi ben ne kadar mı yalnızım?
Her güzel kadın da daha da ‘azdı yaralarım’
Af buyur!
Hepsini sen sandım.

Rüzgar

N: Ben hiçbir zaman şiir yazmak istemedim.
Çünkü sonu, hep bir ihanet kazığı ile bitiyordu, hiç güzel bitmiyordu..
Yazarken zorlanıyordum.
Zorlandıkça, eksik kalıyordum..