Gidiyor musun diye sorma bana.
Gönderen sensin. Ne terk etmeyi istedim seni, ne de daha
yaşamadığımız bu aşkın toprağa gömmeyi. Senin kadar öfkeliyim
bende senin kadar endişeli... Bir dokunuşunla bin kenti
yıkacak güç verirdin bana, ama inandıramadım seni. Sen
sorgularken beni kafanda ben gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla.
Bir tek sözün bağlardı beni sana, oysa sen hep susmanın koynunda...
Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku teslim
alır bedenleri de. Sütten çıkmış ak kaşık değildim ama yalanı
sokmadım iki kişilik dünyamıza. O dünya ki bazen minicik bir
odada bazen kentin ortasında şekillendi. Nasıl da güzeldi...
Zaten varsın diye her şey güzeldi ama sen buna inanmadın. Ah bu
sorular. Yaşamak varken sevdayı delice, niye boğarız
sorunlarla? Nasıl ikna edebilirdim seni? Ben aşk dedikçe sen
dur dedin. Ben seninleyim dedikçe sen hayır dedin. Zaten az
konuşan sen olumsuz ne kadar sözcük varsa bulup çıkardın
ortaya. Ben bir şey diyemedim.
Ne kadar zarar vermişim sana meğer... Nasıl
değiştirmişim seni. Oysa hiç böyle düşünmemiştim. Kimseye
zarar vermek istemem ben. Kimseyi olduğundan farklı bir hala
getirmek istemem. Ama öyel oldu işte. Demek ki gitmelerin zamanı şimdi.
Çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı. Ne sevişmelerimiz
kalır aklında ne sevda sözlerimiz. Rahat değilim diyordun ya
rahat ol artık. Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı.
Tedirginliğinin sebebi de kalktı ortadan...
Gidişim yürekten değil, zorunluluktan. Sanma
ki bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım. Sanma ki benden
sakladığın gülüşleri yalancı yüzlerde ararım. Seni de
götürürüm yüreğimde. Yokluğunu taşırım. Bulup bulup kaybettim seni.
Ne yazık ki yoz-duman edemedim kuşkularını, ne yazık ki kalamadın
bana. Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde. Kokladıkça
bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın.
[FLASH]http://s14.directupload.net/images/141107/3cpf6kcp.swf[/FLASH]
Gönderen sensin. Ne terk etmeyi istedim seni, ne de daha
yaşamadığımız bu aşkın toprağa gömmeyi. Senin kadar öfkeliyim
bende senin kadar endişeli... Bir dokunuşunla bin kenti
yıkacak güç verirdin bana, ama inandıramadım seni. Sen
sorgularken beni kafanda ben gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla.
Bir tek sözün bağlardı beni sana, oysa sen hep susmanın koynunda...
Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku teslim
alır bedenleri de. Sütten çıkmış ak kaşık değildim ama yalanı
sokmadım iki kişilik dünyamıza. O dünya ki bazen minicik bir
odada bazen kentin ortasında şekillendi. Nasıl da güzeldi...
Zaten varsın diye her şey güzeldi ama sen buna inanmadın. Ah bu
sorular. Yaşamak varken sevdayı delice, niye boğarız
sorunlarla? Nasıl ikna edebilirdim seni? Ben aşk dedikçe sen
dur dedin. Ben seninleyim dedikçe sen hayır dedin. Zaten az
konuşan sen olumsuz ne kadar sözcük varsa bulup çıkardın
ortaya. Ben bir şey diyemedim.
Ne kadar zarar vermişim sana meğer... Nasıl
değiştirmişim seni. Oysa hiç böyle düşünmemiştim. Kimseye
zarar vermek istemem ben. Kimseyi olduğundan farklı bir hala
getirmek istemem. Ama öyel oldu işte. Demek ki gitmelerin zamanı şimdi.
Çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı. Ne sevişmelerimiz
kalır aklında ne sevda sözlerimiz. Rahat değilim diyordun ya
rahat ol artık. Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı.
Tedirginliğinin sebebi de kalktı ortadan...
Gidişim yürekten değil, zorunluluktan. Sanma
ki bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım. Sanma ki benden
sakladığın gülüşleri yalancı yüzlerde ararım. Seni de
götürürüm yüreğimde. Yokluğunu taşırım. Bulup bulup kaybettim seni.
Ne yazık ki yoz-duman edemedim kuşkularını, ne yazık ki kalamadın
bana. Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde. Kokladıkça
bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın.
[FLASH]http://s14.directupload.net/images/141107/3cpf6kcp.swf[/FLASH]
