bir mutluluğun son konçertosu eşlik ederken
yüreğimin ezgilerine soğuk bir istanbul sabahında
yine mi ayrılık rüzgarları esiyor üzerimizde
hep günlerle sınırlı olan mutluluğumuza
bak gölge düştü ayrıldık işte
bu sefer neydi neden her zaman ki gibi bir hiç
seni bu kadar kıskanmam mı yoksa sana duyduğum hasret mi
bu terkedişler o kadar ürkütüyor ki benliğimi
gerçek olmadığını bile bile bak ayrıldık işte
ne kadar dayanacaksın bensizliğe
ne kadar dayanacağım sensizliğe
seni ölesiye severken kalplerimize yazmışken isimlerimizi
hiç bitmeyeceğini bile bile ayrıldık işte
yine nazara mı geldi sevgimiz
oysa senin mutluluğun mutluluğumdu
bak uyumadım yine bu gece
neden bu cefa neden bu çile
kavuşacağımızı bile bile ayrıldık işte
seni o kadar özledim ki gözlerine bakmayı
bakışlarında kaybolmayı sana sarılmayı
gülüşünü gamzelerini hallerini tavırlarını
o kadar özledim ki yüreğimi acıttın bak yine
birbirimizi ölümsüzce sevdiğimizi bile bile
bu günün sensiz nasıl geçeceğini bile bile
birbirimize naz ede ede
çaktırmadan oh olsun diye diye
barışacağımızı bile bile ayrıldık işte
ayrılığın üzerinden saatler geçmesine rağmen
dönmeni beklerken bir köşede
yine sevginle aşkınla döneceğini bile bile
sonsuza giden birlikteliğimizde
hadi gel yine tut ellerimi
ayrılmayacağız işte
ŞİİR : TUĞRUL TÜRK