яυнυм'α нιтαвєη

Anna Karenina
🟢 Konu yazarı şu anda aktif
Durum
Üzgünüz bu konu cevaplar için kapatılmıştır...
Burada da bir sayfam olsun.
Canim sıkıldıkça yazarım.
 
Hiç bir şey hatırlayıp düşünmek istemiyorum,
öylece yaşayıp gidiyim diyorum...
İçinden çıkamadığım sorular,
mutlu etmeye yetmeyen cevaplar...
Kandırılışım, aldatılışlarım öylece bir kenarda kalsınlar...
Ne yaşanmışsa, ne olmuşsa yada geriye ne kaldıysa öylece kalsınlar yaşandıkları anlarda...
Sanki hiç olmamış gibi sanki yaşanmamış gibi belki
çok da mümkün değil ama unutmak en güzeli...
Yada unutmuş gibi yapmak belki...
 
Güzel bir sayfa olsun dileğiyle; :hh:

Not: Başlığı okumaya çalışırken gözüm çıktı.​
 
Teşekkür ederim:hh:

O kadar mi okunusu zor. Bizde sizin taginizi okurken kör olmustuk;sx
 
Sana
Bu arada 1000. Mesajımı bu konuda kullanıyorm yihu xd
 
bile bile mi sevdim sanıyorsunuz?
 
Ben bugünkü yalnızlığımı aşka inanmaya borçluyum.
Çünkü mutlu olmak için sevmek gerektiğine inandım.
Oysa sevmek yalnız kalmak içinmiş.
Sevdikçe yalnızlaştım.
Ben bugüne kadar hiç kimsenin sevilerek mutlu olduğunu görmedim.
Galiba insanlar mutsuz olmakla mutlu oluyorlar.
Sevilmediklerinde bu onları daha hırslı,
daha duygusal yapıyor.
Sevildikleri zaman heyecanlarını kaybediyorlar.
Ee tabi ben insanların böyle olduğunu görünce,
yalnızlığımı kimseyle paylaşmıyorum.
 
sanıyorum konuşmanın pek bi tesiri olmuyor..konuşuyorsun belki de saatlerce konuşuyorsun ama sonra bakıyorsun tek kelime konuşamamışsın..
sonra “ anlıyorum , anladım ” gibi kelimelerinde bir tesiri olmuyor..
çünkü insan karşısındaki insanın anladığını görmek yerine onun anlamasını istedigi şeyleri bir video izlermişcesine görmesini istiyor.
tabi istediğimiz gibi göremedikleri için “ anladım ” gibi kelimelere tutunmaya çalışıyoruz ama tutundugumuz o seni anlıyorumlar çürük içi boş kuru ot tanesinden daha dayanıksız oluyor..
ve bi sürü şey işte.
 
Ve bir şey daha anladım ki şikayet etmek insanı hayat yolunda geri itiyor. Ne bileyim, eskiden arkadaşlarımla dertleşmek beni çok rahatlatırdı, oysa şimdi sıkıntılarımdan bahsetmek beni sadece yoruyor.
 
hissettiklerimi yazıyorsam,
hissetmenin ateşini azaltmak için başka çare olmadığından.
itiraflarım önemli değil, çünkü hiçbir şey önemli değil.
hissettiklerimle manzaralar çiziyorum ben..
 
Hic kimseyi
mutlu etmek zorunda değilim...
Veya birilerinin istediği gibi olmayı
hiç düşünmedim.
Kimin hakkımda ne düşünüp ne söyleyeceğini de
hiç bir zaman çok önemsemedim.
Çünkü biliyorum ki,
hiç kimseyi hiç bir zaman cok mutlu edemeyeceğim...
Ve ne yaparsam yapayım,
hiç kimseye hiç bir zaman
yaptıklarımla yetmeyeceğim.
 
Bende şuraya bi iz bırakmasam olmaz bi tarafım şişer:d
 
Benimde canım sıkılınca yazayım mı ?
 
Durum
Üzgünüz bu konu cevaplar için kapatılmıştır...
Geri