Ay, Hep Karanlığın Bağrında Doğar...

Ay, Hep Karanlığın Bağrında Doğar...

Ve Akşamın İlk Vakitlerinde Başlar Ay Işığının Hikâyesi...


...
Gökyüzünün Mavi Yüzü Siyaha Bürününce

Yıldızlar Doluşunca Gözlerinde Gökyüzünün

Ay Doğar Bi Yandan...Sevgiliye Kavuşma Heyecanıyla...

Sevgili;

Sonsuzluğa Uzanan Masmavi Güzelliğinin

Bütün İhtişamıyla Mavi Denizdir...

Oysa Ay Geceyi Simgeler

Karanlığı Ümitsizliği...



İşte Bu Yüzden

Aya Hiç Yüz Vermez Deniz, Çünkü O Karanlıktır...Gecedir

Hayatın Durduğu Anlardır; Oysa Kendisi Hayattır...



Martılar Uçuşur Etrafında

Ümit Verir Kendisini İzleyenlere

Can Olur İçindekilere Küçük Nehirler Akar Bağrına

Okyanus Olur Sonra Yağmur Damlalarının Sonsuzluğunda Büyür;

Oysa Ay Karanlığın Ortasında

Yıldızların Arasında...Yalnız Başına Yaşar,

Güneş Doğana Kadardır Ömrü...Mevsimi Yoktur

Ay, Kalabalıklar İçinde Yalnızlıktır Onun İçin...



İmkânsızı Sevmiştir

Gökyüzünün

Yalnız Yüzü...



Bütün Gün, Güneşin Ardında Gizlenir

Akşam Olmasını Bekler...Akşam Olup Sevgiliye Kavuşmayı Düşler,

Karanlıkta Hayat Bulur Aşkı...Onu Bi Tek Geceleri Görebilmektedir...



Gece Olup da Gökyüzü Yıldızlarla Doluşunca

Doğar Ay, Karanlığın Bağrında Işık Olur

Sanki Gözlerinin İçi Gülüyormuşçasına,

Gülümser Denize Doğru Deniz Oralı Olmasa da,

Ay Işığı Düşer Denize;

Sanki Sevgilinin Yanağını Okşarcasına...

Yakamoz Düşer Denizin Saçlarına...Yağmurlar Düşer Her Gece;

İmkânsızı Sevmenin Hüznüdür Bunlar...



Asla Kavuşamayacağını Bile Bile

Yine de Tutkuyla Sevebilmektir

AŞK...



Sevgiliyle Bi Ömür Beraber Olmakta Var Hayatta;

Sadece Çok Kısa Anlarda Beraber Olup

Dolu Dolu Yaşamakta Var Sevgini...​