Futbolcu
Gümüş Üye
-
- Katılım
- Ekim 25, 2016
-
- Mesajlar
- 7,739
-
- Tepkime puanı
- 77
-
- Puanları
- 303
-
- Yaş
- 46
-
- Konum
- SAMSUN
Günümüzde ateizm
FELSEFİ BİR DÜŞÜNCEDEN kaynaklanan ve birçok tutumu kapsayan toplumsal bir olay olan ateizm (tanrıtanımazlık), Tanrı’nın varlığını inkâr olarak tanımlanamaz.
« Tanrıtanımaz » kelimesi köken olarak « tanrısı olmayan » bir kişiyi niteler; eski Yunanlılar ve Romalılar bu kelimeyi « kendi » tanrılarını saymayanları belirtmek için kullanırdı, ama çağdaş dilde bu kelime « hiçbir » tanrıya inanmayanı belirtmek için kullanılır oldu. Tanrının inkârı, genel olarak muhakemeler üstüne kurulmuştur: bilimin doğayı açıklamaya yeterli olduğu iddiası (bilimcilik), kötülüğün varlığı ile Tanrı’nın varlığının bağdaşmazlığı (Sartre), aynı anda hem Tanrı’nın hem insanın özgürlüğünü öne sürmenin olanaksızlığı (Nietzsche), veya Tanrı ile sonsuzluk arasındaki fark (Heidegger) bu tür muhakemelere örnek gösterilebilir. « Kuşku ustaları »nın (Marx, Nietzsche, Freud) Tanrı’nın ölümünü ilan ederek düşünceleri sarsmasından sonra, militan tanrıtanımazlık dini kayıtsızlığa dönüştü; Tanrı meselesi giderek önemini kaybetti.
Bununla birlikte çeşitli tutumları birbirinden ayırt etmek gerekir: inançsızlık, vahiy dini olduğunu iddia eden bir dinin Tanrı konusundaki bütün iddialarını reddeder, ama Tanrı fikrini reddetmez (yaradancılık; deizm); buna karşılık bilinmezcilik sorunun varlığını da, bu konudaki kaygıları da reddetmemekle birlikte, kesin bir görüş bildiremeyeceğini göz önünde tutarak, Tanrı sorunu üzerinde konuşmamayı tercih eder; pratik tanrıtanımazlık ise Tanrı’nın varlığı konusunda kesin bir karara varmaz ve bu konuda fikir yürütmez, imanla savaşma gereğini de duymaz.
FELSEFİ BİR DÜŞÜNCEDEN kaynaklanan ve birçok tutumu kapsayan toplumsal bir olay olan ateizm (tanrıtanımazlık), Tanrı’nın varlığını inkâr olarak tanımlanamaz.
« Tanrıtanımaz » kelimesi köken olarak « tanrısı olmayan » bir kişiyi niteler; eski Yunanlılar ve Romalılar bu kelimeyi « kendi » tanrılarını saymayanları belirtmek için kullanırdı, ama çağdaş dilde bu kelime « hiçbir » tanrıya inanmayanı belirtmek için kullanılır oldu. Tanrının inkârı, genel olarak muhakemeler üstüne kurulmuştur: bilimin doğayı açıklamaya yeterli olduğu iddiası (bilimcilik), kötülüğün varlığı ile Tanrı’nın varlığının bağdaşmazlığı (Sartre), aynı anda hem Tanrı’nın hem insanın özgürlüğünü öne sürmenin olanaksızlığı (Nietzsche), veya Tanrı ile sonsuzluk arasındaki fark (Heidegger) bu tür muhakemelere örnek gösterilebilir. « Kuşku ustaları »nın (Marx, Nietzsche, Freud) Tanrı’nın ölümünü ilan ederek düşünceleri sarsmasından sonra, militan tanrıtanımazlık dini kayıtsızlığa dönüştü; Tanrı meselesi giderek önemini kaybetti.
Bununla birlikte çeşitli tutumları birbirinden ayırt etmek gerekir: inançsızlık, vahiy dini olduğunu iddia eden bir dinin Tanrı konusundaki bütün iddialarını reddeder, ama Tanrı fikrini reddetmez (yaradancılık; deizm); buna karşılık bilinmezcilik sorunun varlığını da, bu konudaki kaygıları da reddetmemekle birlikte, kesin bir görüş bildiremeyeceğini göz önünde tutarak, Tanrı sorunu üzerinde konuşmamayı tercih eder; pratik tanrıtanımazlık ise Tanrı’nın varlığı konusunda kesin bir karara varmaz ve bu konuda fikir yürütmez, imanla savaşma gereğini de duymaz.