Asr.

Hayal kurmuştu,olmayacağını bile bile.

Kahrolsun sevdiğime yavşayan insanlar

Kahrolsun bütün mesafeler

Mesafeler aşka engeldir. Sarılmak gerekli.

Gündüz takmıyormuş gibi görünüyorsun da gece sıçıyon.

İnsanlardır şehirleri sevdiren.

Bazen sadece onun sende bıraktığı izleri özlersin, her şarkıda ayrı bir hatıra saklıdır sanki; istesende silemezsin.

Ben sarılmak istiyorum.

İlk sevdiği kişide değildin son sevdiği de aslında seni hiç sevmedi.

Saçmalama o öyle bir şey yapmaz (YAPTI)

Bazı insanlara "görüşürüz" demek yerine, "işin düşünce yine bekleriz " demek lazım.

Sevdiğin insanın gidişini izlemek zordur. Önce boğazına hafif bir acı yüklenir sonra nefessiz kalırsın. Kelimeler boğazına dizilir. Bir daha mutlu olamayacakmış gibi hissedersin. Küçük çocuğun oyuncağının elinden alınması gibi elinden alınırdı mutluluğun. O çocuk gibi ağlardın sende kimseyi umursamadan.
Onun gidişinden günler, haftalar geçerdi. O saymadı ama sen günleri tek tek sayardın. Zaman içinde doldurulamayan bir boşluk açtı giderek. O boşluğu tek başına doldurmaya gücün yetmedi. Etrafındaki kimse bu duruma çare olamadı. Onun gidişini unutmak için şarkılar dinledin, filmler izledin ama bir türlü aklından silip atamadın.
Sonra bir gün hiç beklemediğin bir anda gördün onu. İlk başta elin ayağın birbirine dolandı. Kalbin ağzına gelecekti sanki. Ona daha da yakın olmak istedin. Koşup sarılmak, hala onu sevdiğini haykırmak istedin caddeye. Ama sustun. Koşmadın, adımların hızlandı sadece. Kalabalığın içinde ona yetişmek için nefes nefese kaldın.
Ayakkabın ayağına vurmuştu. Ayaklarının altı su toplamıştı. Acı çekiyordun ama bunu önemseyecek durumda değildin. Tek derdin ona yetişebilmekti. Yanından geçince belki sana gülümseyecekti. Bu umutla adımlarını sıklaştırdın işte.
Sevdiğin insan ara sokakların birinde izini kaybetti ama sen bunu kalabalığın yoğunluğundan fark edemedin. Yürümeye devam ettin. Bıkmadan, ağlaya ağlaya, soluk soluğa yürüdün. Ama o yoktu. Ara sokakların birinde bir cafede birinin elini tutmuş gülüyordu, ona sarılıyordu. Sen bunları bilmiyordun. Sen sadece yürüyordun.
’Belki yine görürüm onu orada” diyerek her gün yürüdün o yolda. Ayakkabıların yine ayağına vurdu. Çok şey istemiyordun aslında.Sadece konuşmak istiyordun onunla. Sesini duymak istiyordun. Seni hala sevdiğini söylemesini istiyordun ondan. Sen yürümeye devam ettin. Yürürken yine ağlıyordun. Ağlaya ağlaya onu sevdiğini fısıldıyordun. Ama o yoktu. Ve hiçbir zaman gelmeyecekti..

Ben sana sıkılmadan hergün her dakika bakabilirim. Elini,tenini,kokunu her saat her dakika hissedebilirim.. Hemde hiç sıkılmadan. Ben senden başkasını istemem sadece sen ol isterim. Senin gülüşün sıcaklığın herşeye yeter. Varlığın bile bana yetiyo yanımda olmasanda. Kısacası uzatmadan söylemek istediğim şey; seni çok seviyorum.

Daha benimle konuşmadan benim hakkımda konuşan insanlar var.

Bazı şarkılar sadece kulaklıkla dinlenmeli bence hoparlörden dinleyince büyüsü bozuluyor.

Başım ağrırken insanları dinleyemem ama son ses müzik dinleyebilirim.

Günlüğüne hiçbir zaman yaptığı şeyleri yazmayan, içini döken asosyal benim evet.

psikiyatri sektörünün ayakta kalmasi icin yaratilmis gibiyim.

[YOUTUBE]6sXRQttLj-s[/YOUTUBE]