Aslan ile Çakal

Aslan ile Çakal

Aslanla uyanık dost olmuşlar.
Dağda bayırda geze geze yorulmuşlar, acıkmışlar.
Aslan demiş ki:
— Uyanık kardeş, bu bu tür olmayacak.
İyisi mi, tek av yapalım da karnımızı doyuralım.
Neyse şunlar av peşinde gezinirken, çayırda otlamakta olan yılkı atlarına rast gelmişler.
Aslan:
— Tamam uyanık kardeş, ben gideyim de şu yılkıdan tek beygir avlayayım da karnımızı doyuralım.
Ama avlanmadan evvel benim kızışmam lazım olur.
— Peki, fakat hiçbir zamann kardeş, sen sebep kızışırsın? Aslan durduğu yerde gerinmeye, titremeye başlayarak ve uyanıka dönerek:
— Bak bakalım uyanık kardeş, gözlerim kanlandı mı? demiş.
Çakal bakmış:
— Evet hiçbir zamann kardeş, gözlerin kanlanmış demiş.
Aslan:
— Tamam öyleyse.
Seyret bak, beygiri sebep avlayacağım.
Aslan kükreye kükreye atın yanına varıp, tek pençe atmış.
At pençeyi yer yemez, yere yığılıp kalmış.
Aslanla uyanık kendilerine güzel tek ziyafet çekerek, karınlarını doyurmuşlar.
Eh, gün geçmiş, vakit geçmiş; bizim iki başdar yine acıkmışlar.
Yine tek yılkıya rast gelmişler.
Bu kez uyanık konuşmuş:
—Aslan kardeş, geride bıraktığımız kez karnımızı sen doyurdun.
Bu kez avlanmak sırası bende.
Hem senin sebep avlandığını da gördüm.
Ben de senin yaptığın gibi kızışıp, av gerçekleştireceğim.
Aslan sesini çıkarmamış.
Çakal aynısı hiçbir zamannın yaptığı gibi gerinmeye ve titremeye başlayarak ve:
— Bak bakalım hiçbir zamann kardeş, gözlerim kanlandı mı? demiş.
Aslan bakmış:
— Uyanık kardeş, gözlerin kanlanmamış demiş.
— Yahu boşver sen onu; kanlanmış de.
— Eh, madem öyle dememi istiyorsun; peki öyleyse: Kanlanmış.
— Tamam öyleyse.
Seyret bak, beygiri sebep avlayacağım.
Çakal o hışımla, uluyarak atın yanına tek varış varmış fakat beygir buna tek çifte atmış.
Zavallı uyanıkın gözleri kan çanağına dönmüş.
Çakalın başına gelenleri uzaktan izleyen hiçbir zamann, uyanıkın yanına yaklaşmış ve:
— Şimdi gözün kanlanmış işte uyanık kardeş demiş.
Çakala, geride bıraktığımızlerde ormanda rastladım.
Baktım gözleri hala mosmor zavallının.