Savaşın en kanlı günlerinden biri... Asker, en iyi arkadaşının az ileride kanlar içinde yere düştüğünü gördü. İnsanın başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı ateş yağmuru altindaydilar.
Asker tegmene kostu ve: "Tegmenim. Firlayip arkadasimi
alip gelebilirmiyim?" Tegmen sasirir, "Delirdin mi?"
"Gitmeye deger mi? Arkadasin delik desik olmus! Buyuk olasilikla olmustur bile Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin!"Asker israr etti ve Tegmen "Peki! Git o zaman!"dedi.
Inanilmasi guc bir mucize! Asker o korkunc ates yagmuru altinda arkadasina ulasti.Onu sirtina aldi, kosa kosa dondu. Birlikte siperin icine yuvarlandilar.
Tegmen, kanlar icindeki askeri muayene etti.
Sonra onu sipere tasiyan arkadasina dondu, "Sana degmez, hayatini tehlikeye atmana degmez, demistim.
Bu zaten olmus!"
"Degdi tegmenim!" dedi asker "Nasil degdi?" dedi tegmen.. "Bu adam olmus gormuyormusun?"Asker cevapladi, "Gene de degdi komutanım! Cunku yanina ulastigimda henuz sagdi...
Onun son sozlerini duymak, dunyaya bedeldi benim icin."
Ve arkadasinin son sozlerini hickirarak tekrarladı:
"Mehmet Gelecegini biliyordum!.. Gelecegini biliyordum!"
