Aşk senin metresin değil

Öyle sıkıştırılmış, arttırılmış, küçük zamanlara sığdıramazsın; aşk senin metresin değil! O, üstünde titizlenilmeyen zamanlarda yaşanmaya gelmez.
Uğraşacaksın, çilesini çekeceksin, gözlerini ona döneceksin, yüzün zaten dönük olacak. Aşk, nazlıdır, efkarlıdır, ağdalıdır, kaprislidir; çekeceksin…
Önce aşkın kendini seveceksin, sonra aşk sayesinde sevdiklerini. Yoksa ne sen onu bulabilirsin bir daha, ne o dönüp bakar sana.
Çöle döner ömrün, yüreğin, yenildiğini bile anlayamazsın. Sadece koca bir boşluk durur kalbinde, hani tuhaf bir rahatsızlık hissi ama çözümünü bulamazsın.
Aşka elini uzatman yetmez, bütünüyle teslim olacaksın. Bırakacaksın savuracak seni oradan oraya, sürükleyecek, üstün başın kirlenecek, ellerin çizilecek.
Kendini tanıyacaksın aşkla, hiç farkında olmadan büyüyeceksin. Derslerini öğrenecek, kendini onunla seveceksin.
Aşkın varlığına hayran olacaksın, onun sayesinde güzel gördüklerine değil çünkü sana o gözleri özel yapan aşkın kendisi, gözün sahibi değil.
Önce kalbinin varlığını fark edeceksin aşık olunca, şimdi var sandığını anlayacaksın o zaman. Sonra acı çekeceksin, en mutlu anların bile bazen nasıl bir ızdıraba döndüğünü görerek hayrete düşeceksin.
Hiç bilmediğin duyguları tanıyacaksın, bedeninde var olduğunu bilmediğin kemikler sızlayacak. Burnunun direği neredeymiş, onu öğreneceksin mesela ve neden daha önce kalbinin böyle acımadığını düşüneceksin.
Aşka hak ettiği gibi davranacaksın vesselam, onun dersleriyle adam olacaksın, insan olacaksın, daha ötesinde var olacaksın.
Aynaya baktığında gördüğün o yüzün var ya; onun bir hiç olduğunu ancak aşık olduğunda ve aşka doyduğunda anlayacaksın….​