Hüma
Altın Üye
-
- Katılım
- Mart 2, 2012
-
- Mesajlar
- 11,609
-
- Tepkime puanı
- 1,447
-
- Puanları
- 353
Şiddetli geçimsizlik yazıyordu kağıtta. Altını imzalamıştık gururla ve ayrı merdivenlerden inerek terk etmiştik o soğuk mahkeme salonunu. Ayrıldık, özgürüz ama utanmalıyız aslında
Hani o birbirimizin gözüne bakarken içimizin titrediği günler vardı ya, hatırlar mısın? İşte o günlerden geldik buraya. Aklımızda şimdi ne var, belli değil.
“Oh be kurtulduk sonunda” dedik belki içimizden. Akşam sen kafayı çektin arkadaşlarınla bir meyhanede, boşanmanın şerefine.
Ben daha önce boşanmış ve yol, iz bilen kız arkadaşlarımla dedikodunu yaptım, kısır, börek, çay ardından, kahve fala bahane.
“Yeni biri çıkıyor karşına, uzun boylu, yakışıklı, seni kollarına sarıyor, bak işte çizsen olmaz, çenesine kadar görünüyor adam” dedi falcı. İçimi sevinç kaplaması gerekirdi veya umutlanmam lazımdı hayata karşı, olmadı.
Yalandan bir tebessüm ettim. Belki sen de ayrılık şerefine kadeh kaldırırken içinden küfür ettin. Güzel oynadık belki, herkes inandı. Sabah uyandığımızda biz de artık bekardık ve koca dünya yeni oyun alanı.
O zaman niye mutsuzduk, bunu kimse anlamadı?
Boşandık bir kağıt parçası üstünde. “Beyaz eşyaları sen al dedin, çocuğu da..” Beyaz eşyalar zaten eskiydi, çocuğumuz da büyüdükçe bizden gidecekti. Elimde fotoğraflar kaldı, bir de nikah davetiyesi, onu da çerçevelesen işe yaramaz, atsan kalbin kabul etmez, kutusunda tozlandı anlayacağın anıların gerisi.
Nikah mesele değil, önemli olan bizden vazgeçtik sonunda. Yoksa boşanmışsın, ayrılmışsın, ne fark eder; kaybeden aşk oldu aslında…
Hani o birbirimizin gözüne bakarken içimizin titrediği günler vardı ya, hatırlar mısın? İşte o günlerden geldik buraya. Aklımızda şimdi ne var, belli değil.
“Oh be kurtulduk sonunda” dedik belki içimizden. Akşam sen kafayı çektin arkadaşlarınla bir meyhanede, boşanmanın şerefine.
Ben daha önce boşanmış ve yol, iz bilen kız arkadaşlarımla dedikodunu yaptım, kısır, börek, çay ardından, kahve fala bahane.
“Yeni biri çıkıyor karşına, uzun boylu, yakışıklı, seni kollarına sarıyor, bak işte çizsen olmaz, çenesine kadar görünüyor adam” dedi falcı. İçimi sevinç kaplaması gerekirdi veya umutlanmam lazımdı hayata karşı, olmadı.
Yalandan bir tebessüm ettim. Belki sen de ayrılık şerefine kadeh kaldırırken içinden küfür ettin. Güzel oynadık belki, herkes inandı. Sabah uyandığımızda biz de artık bekardık ve koca dünya yeni oyun alanı.
O zaman niye mutsuzduk, bunu kimse anlamadı?
Boşandık bir kağıt parçası üstünde. “Beyaz eşyaları sen al dedin, çocuğu da..” Beyaz eşyalar zaten eskiydi, çocuğumuz da büyüdükçe bizden gidecekti. Elimde fotoğraflar kaldı, bir de nikah davetiyesi, onu da çerçevelesen işe yaramaz, atsan kalbin kabul etmez, kutusunda tozlandı anlayacağın anıların gerisi.
Nikah mesele değil, önemli olan bizden vazgeçtik sonunda. Yoksa boşanmışsın, ayrılmışsın, ne fark eder; kaybeden aşk oldu aslında…