Aşk ile Şeytan

Aşk, pembe elbiseleriyle yine yollardaydı. Ne zaman olmadı ki? Hava kâh serindi, kâh soğuk. Kâh derindi sular, kâh donuk. Yollar uzuyordu habire; bunu bir bilene sorduk:
--
- Ne kadar yolumuz var şoför bey?

Adam cevap verdi su gibi donuk:

- Ben de bilmiyorum efendim.

Aşk dayadı başını cama, izlemeye koyuldu dışarısını. Sonra kaldırdı kaşlarını, durağın birinde bir kız vardı. Kendisi ayakta, yanında valizi; hemen oracıkta yaptı analizi. Şoföre ‘’Dur!’’ dedi aniden. İndi apar topar otobüsten.
---
Kızın yanına varınca sima erkek oldu hemen. Aşk afalladı tabi, bir şey kaybetmedi gülümsemesinden. ‘’Merhaba’’ dedi, ‘’Merhaba, benim adım aşk, memnun oldun mu acaba?’’ Erkek sureti başını yere eğdi ve boynuzları çıkmıştı, başını tekrar kaldırdığında. Gözleri kıpkırmızıydı, göz bebekleri alev alevdi. Ağzından çıkan sıcaklıkla cevabını verdi:

- Tanıyorum ben seni.

Aşk şaşırdı tabi, ama yine gülümsedi. ‘’Ben duyabilir miyim peki ismini?’’

- Ben Şeytan. Tanıştığımıza memnun oldum her an.

Aşk korktu bu sefer, korktuğunu da gizleyemedi. Şeytan ona bir adım yaklaşınca, o bir adım geri çekildi.

- Dur! Ne yapıyorsun?
- Seni ben sandılar, ikimiz yaratıldık yaratılalı. Sen bülbülü oynadın, ben ise kartalı. Hâlbuki sen benden yüceydin, ben seni kullandım. Ama ne yapsam da sevemedim!
- Nasıl yani?
- Baya işte, ama âşık olacağım sana bu gidişle! Sen ne günahlarımı çaldın benden, ne sevaplara boğdun beni.

Aşk konuşacak oldu, Şeytan susturdu:

- Mümkünse bir daha karşıma çıkma. Gerçi bu ne mümkün ama çıkma işte, çıkma! Ben sana kapılırsam, ne günahım kalır, ne şânım. Gâyemde de başarılı olamam. Sen en iyisi ufak ufak toz ol buradan.

Aşk, mâsum bir gülüş attı Şeytana ve döndü arkasını. O ne dönüş ama!