Acı bir pasta aşk. Çok görkemli yapılmış ama bittiğinde damağınızda kekremsi bir tadı kalan acı bi pasta.
12 nisan 1997 çocuk daha ortaokulun son sınıfındaydı.
okulun bitmesine bi iki ay kalmıştı bu kısa zaman sonunda hem okul bitecek hem başka bir ortama girecekti.
O her zaman imrenek baktığı lise kıyafetlerini giyecek özendiği liseye başlayacaktı.
Bi yandan bunları bi yandan sınavlarını bi yandan alacağı diplomayı düşünüyordu.
Bu düşüncelerle okulun kalabalık koridorunda yürürken gözleri bir noktaya takılıp kaldı. 2 yıldır bu okuldaydı ama bu kızı ilk defa görüyordu.
Ama nasıl olurdu böyle bir şey koskoca iki yıl boyunca nasıl görmezdi gözlerini alamadığı bu kızı.
Düşündü birden ders aralarında hep arkadaşlarıyla konuşup gezmekten okul çıkışında ise okul sonrası çalıştığı işe yetişmek için erken çıktığından görmemiş olmalıydı. Bişeyleri kaçırdığının farkına vardı.
Nasıl yapsam ne etsemde yaklaşsam konuşsam derken kızında kendine baktığını farketti. Hemde merhaba der gibi sıcacık baktığını.
O güne kadar hep çekingen utangaç olan çocuk sıvadı kollarını gitti kızın yanına ve titrek bir sesle ‘merhaba’ diyebildi.
Kızda merhaba dedi konuşmaya başladılar birbirlerinin sınıflarını sordular yanyanaydı sınıfları.
Çocuk anlattı ne kadar etkilendiğini kıza kızda kayıtsız değildi çocuğun bu içten duygularına aynı gün seni seviyorum dedi ikiside daha fazla bekleyemezlerdi çünkü. Okul bitmek üzereydi sadece iki ay kalmıştı.
Ama söz verdiler birbirlerine okul bitsede bırakmayacaklardı ellerini. Hep beraber olacaklardı.
Her gün gittiler birbirlerinin yanına hep beraber dolaştılar okuldan çıkışta çocuk izin alıyodu o bir lokma çalıştığı işten.
Patronu yaşlı tonton bi adamdı yoktu çocuğun çalışmasına ihtiyacı ama iki kuruş para kazansın diye çocuğu çalıştırıyodu. Sevdiği için işini bile bırakmaya razıydı çocuk ama babasının durumu kötüydü daha yeni iflas etmiş elinde avucunda hiç bişeyi kalmamıştı.
Kızda razı olmuyor çocuğun çalışmasını babasının kötü hissetmesini istemiyordu. Kızında babası ölmüş annesi ve ondan iki yaş büyük abisiyle yaşıyordu. İkiside aileleriyele tanıştırdılar bu küçük sevdalarını.
İki ailede onların küçük yüreklerindeki bu çok büyük sevdayı anladı. Ve hiç ses çıkarmadı. Birbirlerinin evine gider beraber yemek yer dışarı beraber çıkarlardı.
Derken okul bitti yaz tatiline girdiler aynı liseye gitmeye karar verdiler. Yine beraber olacak hiç ayrılmayacaklardı.
Tatil olunca çocuk işinde gün boyu çalışmaya işten sonrada bitanesinin yanına gitmeye başladı. Babasıda yeni bir işe girmiş durumları düzelmeye başlamıştı. Her gün görüştüler.
Bir akşam iş çıkışında çocuk kızın evini aradı ama kimse açmadı telefonu. Evde bi yemek yiyeyim sonra gider bakarım ne olduğuna diye düşündü evin yolunu tuttu.
Eve vardığında annesi ağlamış gözlerini siliyodu neler olduğunu sordu kızın abisinin kaza geçirdiğini öğrendi.
Nasıl olduğunu bile sormadan koştu hastaneye.
Vardığında sevdiği yoktu.
Annesi bi köşeye oturmuş bi yandan gözlerinden yaşlar dökülüyor bi yandan dua ediyordu. Çocuk neler olduğunu sordu. Kadın ağlayarak anlattı.
Kızın abisi arkadaşlarıyla gezerken kaza yapmış araba kapısının kopan parçası karnına batmış iki böbreğini birden parçalamış yaşaması için en az bir böbreğe ihtiyacı varmış kız hemen atılarak benim abimle benim doku ve kanlarımız tutar ben abime seve seve böbreğimi veririm demiş tesler yapıldıktan sonra ameliyethanenin kapısından gülerek girmiş.
Anneleride çocuklarına dua ederek bekliyormuş.
Çocuğa sarılır defalarca öper oğlum der. Ameliyat biter doktorlar hemşireler çıkar fakat bi terslik vardır bişeyler ters gitmiştir. Çocukta annede anlar bunu. Doktora koşarlar ama doktor konuşamaz odasına gider.
Yardımcı doktora sorarlar oda zor zahmet başınız sağolsun diyerek başlar kızdan böbrek alınması sırasında cerrah ters bir damar bağlantısını kestiği için kanama durdurulamaz ve kız ölür kızı tekrar hayata döndürmeye çalışırken abisininde son nefesini sunduğunu farkederler.
Abi kardeş aynı anda can vermişlerdir. Sonra o çocuk cebinde bir bıçak kaç gece doktorun yolunu bekledi bilirmisiniz ?
Seni Hiç Unutmadım ‘SEVGİ’m ölene kadarda unutmayacağım...