Aşıktılar
aşıktılar
- onların sabah kalkar kalkmaz; ilk işleri âşık olmaktı . . .
bütün uslanmazlıklarıyla vardılar gönüllüydüler . . .
arada acıları aşılayıp kendilerine az-biraz ağladılar . . .
- âşık olup da ağlamayan nerde görülmüş?.. –
âşıktılar . . .
yüzlerini özlediler birbirlerinin; seslerini . . .
kokuları gelip doldu içlerine
gülüşlerini özlediler; gelip sarılan boyunlarına . . .
- suretlerini gönderdiler birbirlerine . . .
âşıktılar . . .
anılarını çıkardılar; yıkadılar
sonra astılar zamanın inci ipine
kurutup giyindiler
bayramlıkları gibi çocukluklarının
en güzeliydi bu tüm elbiselerinin . . .
âşıktılar . . .
nefeslerini paylaştılar gecelerde
yalnızca o oldu düşlerinde
- gittiler sonra . . . –
âşıktılar . . .
fırtına da bastırsa kalplerinde
deprem de çıksa sonra gözlerinde
savur(a)mazdı onları katıksız bir mahpusluğa
vur(ul)dukça kalmadılar altında anıların ezilip tükenmediler
yıkılmadılar kalmadılar oracıkta . . .
âşıktılar . . .
eski bir eskiciydiler aslında bu eski dünyada
sevgi aldılar; satamadılar . . .
ama güzeldi; iyiydi; satmadılar; kullandılar
büyüdükçe büyüdü kalplerine sığmaz oldu aşk . . .
büyüsü ellerinde şimdi beyinlerinde bütün resimler
soyundular soyutluğunda kırılganlıklarının
düşlerini sorgulamadılar kalplerinin karakolunda . . .
âşıktılar . . .
uyandılar su vurdular yüzlerine
kaldıkları yerden devam ettiler . . .
bilinçler yerindeydi zamanı içerken
ve işler-ken . . .
âşıktılar . . .
yine elleriyle ruhlarını birleştirdiler birbirine
sonra ikisini alıp geldiler o gece
sabaha kadar beklediler . . .
ayrılmadılar kimse görmeden . . .
âşıktılar . . .
anıları misafirliğe gelse kovarlar yalandan hepsini
sonra çağırırlar yağmurlu havalarda . . .
gözleri ıslanır
yağmur diner; toprak kokusu kalır sonunda . . .
âşıktılar . . .
çevirisi yanlış yapılmış bir hayat değil bu
bilirler her doğan güneşle
biraz daha yenileneceklerini . . .
âşıktılar . . .
aşık olduklarından beri her sigaralarını
son sigaraları gibi çekiyorlar içlerine
- biri sanal –
sonmuş gibi her aşlarını ekmeklerini yiyorlar
kalpleri son kez vuracakmış gibi
gözleri son kez görecekmiş gibi bakıyorlar hep birbirlerine…
âşıktılar . . .
dizlerine yatırıyorlar yokluklarını
hep o masalı anlatıyorlar – aşk –
dinliyorlar; bir daha istiyorlar
yüzlerinde yokluklarının tebessümü beliriyor
azcık ağlıyorlar . . .
âşıktılar . . .
ve gereğini yapıyorlar aşklarının
birbirlerini kendileriyle aldatıyorlar . . .
susuyorlar . . .
âşıktılar . . .
bırakmıyorlar birbirlerini . . .
yalnız değiller . . .
yenilmediler . . .
sobelenmediler hayatın eliyle . . .
â ş ı k t ı l a r . . .
ve
â ş ı k l a r . . .
h e p . . .
EsEs
aşıktılar
- onların sabah kalkar kalkmaz; ilk işleri âşık olmaktı . . .
bütün uslanmazlıklarıyla vardılar gönüllüydüler . . .
arada acıları aşılayıp kendilerine az-biraz ağladılar . . .
- âşık olup da ağlamayan nerde görülmüş?.. –
âşıktılar . . .
yüzlerini özlediler birbirlerinin; seslerini . . .
kokuları gelip doldu içlerine
gülüşlerini özlediler; gelip sarılan boyunlarına . . .
- suretlerini gönderdiler birbirlerine . . .
âşıktılar . . .
anılarını çıkardılar; yıkadılar
sonra astılar zamanın inci ipine
kurutup giyindiler
bayramlıkları gibi çocukluklarının
en güzeliydi bu tüm elbiselerinin . . .
âşıktılar . . .
nefeslerini paylaştılar gecelerde
yalnızca o oldu düşlerinde
- gittiler sonra . . . –
âşıktılar . . .
fırtına da bastırsa kalplerinde
deprem de çıksa sonra gözlerinde
savur(a)mazdı onları katıksız bir mahpusluğa
vur(ul)dukça kalmadılar altında anıların ezilip tükenmediler
yıkılmadılar kalmadılar oracıkta . . .
âşıktılar . . .
eski bir eskiciydiler aslında bu eski dünyada
sevgi aldılar; satamadılar . . .
ama güzeldi; iyiydi; satmadılar; kullandılar
büyüdükçe büyüdü kalplerine sığmaz oldu aşk . . .
büyüsü ellerinde şimdi beyinlerinde bütün resimler
soyundular soyutluğunda kırılganlıklarının
düşlerini sorgulamadılar kalplerinin karakolunda . . .
âşıktılar . . .
uyandılar su vurdular yüzlerine
kaldıkları yerden devam ettiler . . .
bilinçler yerindeydi zamanı içerken
ve işler-ken . . .
âşıktılar . . .
yine elleriyle ruhlarını birleştirdiler birbirine
sonra ikisini alıp geldiler o gece
sabaha kadar beklediler . . .
ayrılmadılar kimse görmeden . . .
âşıktılar . . .
anıları misafirliğe gelse kovarlar yalandan hepsini
sonra çağırırlar yağmurlu havalarda . . .
gözleri ıslanır
yağmur diner; toprak kokusu kalır sonunda . . .
âşıktılar . . .
çevirisi yanlış yapılmış bir hayat değil bu
bilirler her doğan güneşle
biraz daha yenileneceklerini . . .
âşıktılar . . .
aşık olduklarından beri her sigaralarını
son sigaraları gibi çekiyorlar içlerine
- biri sanal –
sonmuş gibi her aşlarını ekmeklerini yiyorlar
kalpleri son kez vuracakmış gibi
gözleri son kez görecekmiş gibi bakıyorlar hep birbirlerine…
âşıktılar . . .
dizlerine yatırıyorlar yokluklarını
hep o masalı anlatıyorlar – aşk –
dinliyorlar; bir daha istiyorlar
yüzlerinde yokluklarının tebessümü beliriyor
azcık ağlıyorlar . . .
âşıktılar . . .
ve gereğini yapıyorlar aşklarının
birbirlerini kendileriyle aldatıyorlar . . .
susuyorlar . . .
âşıktılar . . .
bırakmıyorlar birbirlerini . . .
yalnız değiller . . .
yenilmediler . . .
sobelenmediler hayatın eliyle . . .
â ş ı k t ı l a r . . .
ve
â ş ı k l a r . . .
h e p . . .
EsEs