Birini sevmiyor ya da o kişiyle anlaşamıyor olmamız o insanı tamamen kötü ya da yanlış biri yapmaz. Hayata aynı çerçeveden bakmamız mümkün değil ya da hayata tamamen yansız, tarafsız bakmamız da. Öz eleştiri yaptığımızı düşündüğümüz anlarda bile öyle taraflıyız, kusurlarımızı öyle güzel süsleyip sunuyoruz ki. Nihayetinde insanız ve istesek de bazı kusurlardan arınamıyoruz. Peki insan olduğunu unutup kendisini kusursuz ilan edenlerdeki bu kibri alıp nereye koyalım?
Bakıyorum da herkes birbirine bok atmakla meşgul az bi dönüp kendimizi tartsak ama bunu "cidden" yapsak. Suçlarken araya sıkıştırdığınız "kabul ediyorum benim de söyle kötü huyum var" samimiyetsizliğinde olmasa mesela. Ya da daha güzeli suçlamadan önce anlamak için çabalasak, bu anlama ve hatta açıklama çabasına işin içinde sadece sevdiklerimiz olduğunda değil de bizim için tamamen önemsiz biri olduğunda da girsek. Ne güzel olurdu.
