Artık sadece doluyum.
Hüzünlü şarkılar dinlemiyorum artık, seni sessizlikte düşünüp öyle hayallere dalmak falan da anlamlı gelmiyor bana.
Bir gece daha sensizlikle geçti, bir gece daha… Ama artık sorgulamıyorum, nasip-kısmet diyip içimdeki kocaman ağırlığı hafifletmeye çalışıyorum, "d e ğ m i y o r " diyorum, en çokta bu rahatlatıyor beni fakat, avuntu kelimesi olduğu için değil hakkaten de değmediğin için rahatlatıyor. .
En önemlisi de yastığa başımı koyduğum da vicdan muhasebem yok, senin vicdan muhaseben aklıma geldikçe böyle birini mi bunca zaman sevmişim diyip ben rahatsız oluyorum o kadar.. Artık hüzünlü şarkılar da dinlemiyorum mesela. Kendi kendimi üzmüyorum .
Güneşten midir ?! Aydan mı ? Bu insanın melankoli hali nedendir bilmiyorum ama bir şey bilirim bazı insanlar hayatımızı öyle güzel misafir çocuğu gibi gelip dağıtıp gider ki o dağılmanın ardındaki toplamaya da benzemez, toplayamayız öylece kalır…
Küstüm artık denize doğaya, şarkılara, kalemime. Seni bana hatırlatan, sayıklatan herşeye küstüm.
Şiirde yazmıyorum artık, oda anladı zaten senin sevgiye ihanetini ; yaz, yaz diye üzerime düşmüyor artık. Bak gördün mü bi küsen ben değilmişim herşeyi birbirine küstürecek kadarmış nankörlüğün..
En kötüsü de şöyle bir durup düşündüğümde beni geçmişe enn geçmişime sürüklüyosun, babamı hatırlatıyosun mesela bana ? Onun ihanetlerini , onun hatalarını, onun terkedişini, yahu sen bana aşkı, özlemi, sadakati, dürüstlüğü değil hayatta en nefret ettiğim adamı hatırlatıyosun.
Sonra dönüp diyorum Sen güçlü bi adamsın be Emir, sen çok güçlü bi adamsın ve kendime geliyorum, kelimenin tam anlamıyla, kendime getiriyorum kendimi!.. İnsanlar her gece gözlerini kapadıklarında, eskiyi hatırlamak zorun da mı yahu ?
Beklemek, sevmek bu kadar acı vermek, can yakmak zorunda mı ? diyip kaybolduğum düşler aleminden, saçma sapan kurduğum toz pembe hayallerden uyanıyorum, nefes alamadığım o günlerden kurtuldum bundan da kurtulurum diyip doğrulmaya çalışıyorum..
Artık sadece annem için kız kardeşim varım diyorum. Ne çok şey diyorum da anca bukadarını dile getirebiliyorum işte .. Bir insanın yaradılış sebebinde sukut etmek olmasın ;
Seversin susarsın, kırılırsın susarsın, gider susarsın, öldürür yine susarsın.. Susmak zor zanaat vesselam..
Hüzünlü şarkılar dinlemiyorum artık, seni sessizlikte düşünüp öyle hayallere dalmak falan da anlamlı gelmiyor bana.
Bir gece daha sensizlikle geçti, bir gece daha… Ama artık sorgulamıyorum, nasip-kısmet diyip içimdeki kocaman ağırlığı hafifletmeye çalışıyorum, "d e ğ m i y o r " diyorum, en çokta bu rahatlatıyor beni fakat, avuntu kelimesi olduğu için değil hakkaten de değmediğin için rahatlatıyor. .
En önemlisi de yastığa başımı koyduğum da vicdan muhasebem yok, senin vicdan muhaseben aklıma geldikçe böyle birini mi bunca zaman sevmişim diyip ben rahatsız oluyorum o kadar.. Artık hüzünlü şarkılar da dinlemiyorum mesela. Kendi kendimi üzmüyorum .
Güneşten midir ?! Aydan mı ? Bu insanın melankoli hali nedendir bilmiyorum ama bir şey bilirim bazı insanlar hayatımızı öyle güzel misafir çocuğu gibi gelip dağıtıp gider ki o dağılmanın ardındaki toplamaya da benzemez, toplayamayız öylece kalır…
Küstüm artık denize doğaya, şarkılara, kalemime. Seni bana hatırlatan, sayıklatan herşeye küstüm.
Şiirde yazmıyorum artık, oda anladı zaten senin sevgiye ihanetini ; yaz, yaz diye üzerime düşmüyor artık. Bak gördün mü bi küsen ben değilmişim herşeyi birbirine küstürecek kadarmış nankörlüğün..
En kötüsü de şöyle bir durup düşündüğümde beni geçmişe enn geçmişime sürüklüyosun, babamı hatırlatıyosun mesela bana ? Onun ihanetlerini , onun hatalarını, onun terkedişini, yahu sen bana aşkı, özlemi, sadakati, dürüstlüğü değil hayatta en nefret ettiğim adamı hatırlatıyosun.
Sonra dönüp diyorum Sen güçlü bi adamsın be Emir, sen çok güçlü bi adamsın ve kendime geliyorum, kelimenin tam anlamıyla, kendime getiriyorum kendimi!.. İnsanlar her gece gözlerini kapadıklarında, eskiyi hatırlamak zorun da mı yahu ?
Beklemek, sevmek bu kadar acı vermek, can yakmak zorunda mı ? diyip kaybolduğum düşler aleminden, saçma sapan kurduğum toz pembe hayallerden uyanıyorum, nefes alamadığım o günlerden kurtuldum bundan da kurtulurum diyip doğrulmaya çalışıyorum..
Artık sadece annem için kız kardeşim varım diyorum. Ne çok şey diyorum da anca bukadarını dile getirebiliyorum işte .. Bir insanın yaradılış sebebinde sukut etmek olmasın ;
Seversin susarsın, kırılırsın susarsın, gider susarsın, öldürür yine susarsın.. Susmak zor zanaat vesselam..