Merhabalar, henüz 5 yaşındayım. Doğduğum günden ziyade, yaşamaya başladığım günden itibaren sayıyorum yaşımı. İlkokula başladığım güne kadar neredeyse hiç evden hatta odadan çıkmayan bir çocuktum. Fazla konuşmazdım çocukken, sonralarında kimse susturamadı beni o da ayrı bir konu. Velhasıl okula başladıktan sonra evden çıkmak için bir sebebim olmuştu ama hayatımda pek de bir şey değişmemişti. Hayatım ev ve okul arasında geçiyordu akranlarımın aksine. İki kuzenimden başka arkadaşım olduğunu da söyleyemem ama arkadaştan ziyade dışarıdaki dünya ile bağlarımdı onlar. Hayatımın her evresinde iletişim ve güven sorunu yaşayan biri olarak ilkokulda da arkadaş edinemedim. Mecburi bir okul değişikliğiyle birlikte hayatımın şekilleneceği belki de en önemli dönemeçten geçtim. Uyum sorunları, yeni insanlar, yeni okul/sınıf ve devamında gelen başarısızlıklar derken pek de iyi bir durumda olduğum söylenemez.
Nispeten bana benzeyen ama belirgin farklılıklarımızın da olduğu aşikar olan Serhat ile (HosgeldinHarunAbi) hikayemiz de burada kesişti. Sınıfta yanına oturmamla birlikte hayat vesaitinde yan koltuklarımızı birbirimize ayırdığımız zamanlara bir başlangıç noktası belirlemiş olduk. Serhat benim için dış dünya ile iletişim aracı olmuştu bu kez, topluma karışmamın ilk çalışmalarının organizatörü de kendisidir. Toparlamam gerekirse mental gelişim seferberliğim, Serhat'ın kendini böyle bir sürece yöneltmesi vesilesi ile başladı. Sonrasında o da ben de mümkün olduğunca ilerlemeyi kendimize ilke edindik.
Bu ilkokul anılarını anlatmamın sebebi, hayatımda bundan daha kıymetli hiçbir anımın olmamasından kaynaklanıyor çünkü hem bir kardeş hem de gerçeğin ve bilginin kapılarını açma cesaretini kazandığım andır bu an.
Çocukluğumdan beri ilgimi çeken, dikkatimi toplayan kitaplar ile her zaman iyi bir ilişkim oldu diyebilirim. Lise hayatım boyunca insanlardan soyutlanabildiğim her anı bir şeyler okuyarak geçirmeye özen gösterdim hatta şöyle bir huy da edindim artık gürültü olmayan yerlerde kitap okuyamıyorum en azından verim alamıyorum okuduğumdan.
Beni ben yapan birkaç süreçle birlikte bugüne kadar geldim ve biraz kendimden bahsetmem gerekirse şunları söyleyebilirim. Genellikle sabırsız biriyimdir, uzun süreçler ve beklemek genellikle söz konusu şeyden vazgeçmeme neden olur fakat buna rağmen istemeyerek de olsa her konuda çok ağırkanlı olduğumdan her şeyi ve herkesi erteler ve bekletirim. Yeryüzündeki belki de en tembel insanım. Eğer gerçekten yapmak için can attığım bir şey değilse ömrümün sonuna kadar erteleyebileceğim şeyler var. Hayatta ertelemeyeceğim ve tembellik yapmayacağım tek şey belki de yeni yerleri gezmek. Oldukça meraklıyımdır, her şeyi en ince detayına kadar öğrenmek isterim çünkü bu şekilde öğrenme sürecinde kafamda tüm taşları yerine oturtabiliyorum. Belirgin olan özelliklerim bunlar, en azından şu anda hatırlayabildiğim ve üşenmediklerim.
Bunun dışında insan ve toplum davranışları üzerine özel bir ilgim var. Toplum içine girmemeye, insanlarla pek samimi olmamaya özen gösteririm. Çünkü bir olguyu tam olarak kavrayabilmek için mesafe korunmalıdır bana göre, içinde olduğunuz bir şeyi araştırırken yada incelerken objektif olamazsınız. Buradan insanları denek hayvanı gibi gördüğümü düşünmeyin lütfen.
Toplum içinde yada beni tanıyan insanlar tarafından pek sevildiğim söylenemez. Patavatsızlık derecesinde açık sözlü olduğum için söylediğim şeyler genellikle kimsenin hoşuna gitmez. Sözlerime alınmayan insanlarla da kurabileceğim en samimi ilişki içindeyim zaten, hoş bu insanların sayısı da iki elin parmaklarını geçmez.
Sanırım şimdilik söyleyebileceklerim bu kadar, aklıma geldikçe ufak ufak eklemeler yapabilirim.
Sağlıcakla.
Nispeten bana benzeyen ama belirgin farklılıklarımızın da olduğu aşikar olan Serhat ile (HosgeldinHarunAbi) hikayemiz de burada kesişti. Sınıfta yanına oturmamla birlikte hayat vesaitinde yan koltuklarımızı birbirimize ayırdığımız zamanlara bir başlangıç noktası belirlemiş olduk. Serhat benim için dış dünya ile iletişim aracı olmuştu bu kez, topluma karışmamın ilk çalışmalarının organizatörü de kendisidir. Toparlamam gerekirse mental gelişim seferberliğim, Serhat'ın kendini böyle bir sürece yöneltmesi vesilesi ile başladı. Sonrasında o da ben de mümkün olduğunca ilerlemeyi kendimize ilke edindik.
Bu ilkokul anılarını anlatmamın sebebi, hayatımda bundan daha kıymetli hiçbir anımın olmamasından kaynaklanıyor çünkü hem bir kardeş hem de gerçeğin ve bilginin kapılarını açma cesaretini kazandığım andır bu an.
Çocukluğumdan beri ilgimi çeken, dikkatimi toplayan kitaplar ile her zaman iyi bir ilişkim oldu diyebilirim. Lise hayatım boyunca insanlardan soyutlanabildiğim her anı bir şeyler okuyarak geçirmeye özen gösterdim hatta şöyle bir huy da edindim artık gürültü olmayan yerlerde kitap okuyamıyorum en azından verim alamıyorum okuduğumdan.
Beni ben yapan birkaç süreçle birlikte bugüne kadar geldim ve biraz kendimden bahsetmem gerekirse şunları söyleyebilirim. Genellikle sabırsız biriyimdir, uzun süreçler ve beklemek genellikle söz konusu şeyden vazgeçmeme neden olur fakat buna rağmen istemeyerek de olsa her konuda çok ağırkanlı olduğumdan her şeyi ve herkesi erteler ve bekletirim. Yeryüzündeki belki de en tembel insanım. Eğer gerçekten yapmak için can attığım bir şey değilse ömrümün sonuna kadar erteleyebileceğim şeyler var. Hayatta ertelemeyeceğim ve tembellik yapmayacağım tek şey belki de yeni yerleri gezmek. Oldukça meraklıyımdır, her şeyi en ince detayına kadar öğrenmek isterim çünkü bu şekilde öğrenme sürecinde kafamda tüm taşları yerine oturtabiliyorum. Belirgin olan özelliklerim bunlar, en azından şu anda hatırlayabildiğim ve üşenmediklerim.
Bunun dışında insan ve toplum davranışları üzerine özel bir ilgim var. Toplum içine girmemeye, insanlarla pek samimi olmamaya özen gösteririm. Çünkü bir olguyu tam olarak kavrayabilmek için mesafe korunmalıdır bana göre, içinde olduğunuz bir şeyi araştırırken yada incelerken objektif olamazsınız. Buradan insanları denek hayvanı gibi gördüğümü düşünmeyin lütfen.
Toplum içinde yada beni tanıyan insanlar tarafından pek sevildiğim söylenemez. Patavatsızlık derecesinde açık sözlü olduğum için söylediğim şeyler genellikle kimsenin hoşuna gitmez. Sözlerime alınmayan insanlarla da kurabileceğim en samimi ilişki içindeyim zaten, hoş bu insanların sayısı da iki elin parmaklarını geçmez.
Sanırım şimdilik söyleyebileceklerim bu kadar, aklıma geldikçe ufak ufak eklemeler yapabilirim.
Sağlıcakla.
