Anti'depresyon

[YOUTUBE]af23Akm_mck[/YOUTUBE]

başka biri olacaksın istemesen de.
tenine başka bir ten dokunduğunda,
gövden buluştuğunda başka bir gövdeyle,
başka bir nefesle karıştığında nefesin...

başka biri olacaksın istemesen de.
gece uykunda ya da gün oratasında
irkileceksin apansız bir duyguyla,
bir uçurum kıyısında sendelemiş gibi.

başka biri olacaksın istemesen de.
bakışlarımın izini taşıyan giysilerin,
tüketicek ömürlerini birer birer.
değişecek yeri bir dolabın, pencere de bir çiçeğin...

başka biri olacaksın istemesen de.
dudaklarında benden sonraki bir çizgi,
tanımadığın bir ton gülüşünde
ve artık beni unutmaya başlayan gözlerin...

sonra, sonra başka birisi.

Ataol Behramoğlu

Patlamış bir nefes borusu,
tavandaki örümceğin aklıma doğru ördüğü intihar ağı,
Ve hastalıklı bedenimin çıplak hanesine
tecavüz eden ölgün ay ışığı;
Nihayet beni hatırlayabildin sevgilim!

Yaralarıma yama yaptığın öpücükler sökülüyor kumaşımdan;
Bana, benden daha yabancısın artık.
Gece yapışkan bir sıvı şimdilerde;
Günlerin ince sabahlığından çıkmıyor hiç lekesi.
Ne gündüzü geceden ayırt edebiliyorum
ne de gündüzden geceyi!
Sensizlik ve öldüren yalnızlıkların aynı şey olduğunu
hiç anlayamayacağım gibi.
Gidiyorsun;
Giderken vücudumda sana dair tüm izleri kendinle götürmek istiyorsun; ama,
Dokunma,
İzlerin bir zamanlar yaşadığıma dair tek delilim!
Dokunma; göğsümün sol yanağında kalsın ki;
Bir zemheri günü kaybolursam şayet,
Kar üstünde kendi izini sürersin.

Kimi zaman bir yabancının diline varmaya çalışan,
şişenin dibindeki son damla;
Kimi zaman üzerine spermle ölü ceninler çizilen bir tuvalim.
Bana, senden daha yabancıyım artık.
Ruh bedeni terk edince ölüm koyarlar ismini;
Sen beni terk ettiğinde, koyamadılar bile bunun ismini!
Ve daha az umrumda artık çıkarsız tebessümleriyle çocuklar,
Hayatlarına devam ediyor onlar, senin gidişinden bihaber.
Ben intiharlarıma başladım, senin gelmeyeceğinden haberdar!

Bir zaman önce dudaklarım dudaklarından hamile kalmıştı;
Şimdi hakkında konuştuğum her şey senin adın;
Üflediğim her mızıka sevişmelerimizi taşırıyor deliklerinden.
Durmaksızın akıyor hatıraların suyu;
Bir deniz ülkesi kurabilirim şimdi seni anımsatan her şeyden!
Cankurtaran filikalar senin olsun,
Boğulabilirim buracıkta, sende aslında, düşerek yine senden.

Ben peri masallarına inanırdım, sen ise hayata;
Mutlu son, sana göre birbirinden farklı kadınların yatağındaydı oysa!
Beni öpüp uyandırmanla bitecek masal
Nihayet son buldu gidişinle, sonsuz bir uykuda kalışımla.
Ben sana gerçekten âşıktım;
Sen ise yalnızca, peri masallarında.

Harika bir şiir olmuş.

Ülkemizdeki bazı haller böyledirler.

İnandırabilecekmisin kalbimi? Sevda dediğin vurgunları önceden çok yedim ben,şimdi derin sularda yüzmüyorum,bir okyanusun ortasında huzurlu maviliği izlemek gibi hayallerim de kalmadı. Kandırabilecek misin?

Duvara nasıl tosladığını bilirim,ayak sesi dinlemenin hazin yalnızlığına da batıp çıkmışlığım vardır.Senden önce geçtiğim bir ömürden kalma anılarım var aklımda, birazı karanlık ve acı. Silebilecek misin ?

Şimdi olduğumdan farklı biri yapmaya çalışmadan sevebilecek misin? Bu halime gelebilmem için çok bedeller ödedim,lefta kolay gelir de ,yaşaması ağırdı. Gördüğünden başka bir ben var içimde, onu bulup çıkarabilecekmisin?

Dilimin suskunluğuyla, aslında ne ağır konuştuğumu duyabilecek misin ? Cümlelerim içinden ışık hızıyla geçecek mi,yoksa gerçekten dinleyecek misin? Bağırsam herkes duyar elbette, önemli olan sessizliğime bakıp , ne dediğimi anlayabilecek misin?

Sıradanlaşmayı ben de bilirim , hatta kolay bile olurdu anlatmak derdimi ama ruhum yaşlıdır benim , görüntüme bakma.

Kafam bozulsa bir gün, basıp gitsem uzaklara gizlice; peşime düşüp gelebilecek misin? Aşk uğruna yollara düşmek ne demek, en iyi ben bilirim. Öyle büyük bir yürek lazımdır ki,gidenin ardından, aynı hayale koşabilmek için. Kendinden , düzeninden,alışkanlıklarından vazgeçip , bir sevda uğruna kalkıp gidebilecek misin ?

Biraz zor gelmiş olmalı isteklerim. Tok misafir ağırlamak gibidir benim AŞKım...Biraz pazarlık edelim istersen. Sen inandır ve kandır beni, kimsenin sevemeyeceği kadar büyük bir KALP vereyim karşılığında,başkalarından sakladığım, sonsuz güveni,sadakati ,neşeyi ve mutluluğu vereyim sana.İçinde hiç siyah barındırmayan bir kadın teslim edeyim .

Öyle ya, hafızası olmazsa insanın, kötülüğü bilir mi? Sen değiştirmeden sevmeyi becer, ben farketmeden sana dönüşürüm zaten. Cümlelerimin altını doldur sen,bende en güzel aşk şiirlerini yazayım adına ve bir sözüne canımı vereyim...

Adın aşk demiştin galiba, peki soyadın ne ? Ayrılık mı?...

Hani hep derler ya, "Aşkın gözü kördür" diye... Ama hiç kimse nedenini bilmez... İşte bunun hikayesi;
Uzun zaman önce, dünya yaratılmadan, insanlar dünyaya ayak basmadan önce, iyi huylar ve kötü huylar
ne yapacaklarını bilmez halde dolanıyorlarmış. Bir gün, toplanmışlar ve her zaman ki gibi
oturuyorlarken Saflık ortaya bir fikir atmış:

"Neden saklambaç oynamıyoruz?" Hepsi bu fikri beğenmiş ve hemen Çılgınlık bağırmış: "Ben ebe olmak
istiyorum." Başka kimse Çılgınlığı arayacak kadar çıldırmadığı için Çılgınlık bir ağaca yaslanmış ve
saymaya başlamış: 1, 2, 3... çılgınlık saydıkça iyi huylar kötü huylar saklanacak yer aramışlar.
Şefkat, ayın boynuzuna asılmış; İhanet çöp yığınının içine girmiş; Sevgi bulutların arasına
kıvrılmış; Yalan bir taşın altına saklanacağını söylemiş ama yalanmış, çünkü gölün dibine saklanmış;
Tutku, dünyanın merkezine girmiş, Para Hırsı bir çuvalın içine girerken çuvalı yırtmış... Ve
Çılgınlık saymaya devam etmiş: "79, 80, 81..." Aşk'ın dışında bütün iyi huylar zaten o ana kadar
saklanmış. Aşk, kararsız olduğu gibi, nereye saklanacağını da bilmiyormuş. Bu bizi şaşırtmamalı,
çünkü hepimiz Aşk'ı saklamanın ne kadar zor olduğunu biliriz. Çılgınlık 95, 96, 97...'ye gelmiş ve
100'e vardığı anda Aşk sıçrayıp güllerin arasına girmiş ve saklanmış. Çılgınlık bağırmış: "Sağım,
solum sobe..!" Ve arkasını döndüğünde ilk önce Tembelliği görmüş; o ayaktaymış. Çünkü saklanacak
enerjisi yokmuş. Sonra Şefkat'i ayın boynuzunda görmüş ve İhanet'i çöplerin arasında... Sevgi'yi
bulutların arasında; Yalan'ı gölün dibinde ve Tutku'yu dünyanın merkezinde... Hepsini birer birer
bulmuş. Sadece biri hariç. Ve Çılgınlık umutsuzluğa kapılmış, en son saklanan kişiyi bulamamış.
Derken Haset, bulunamadığı için haset duyarak Çılgınlığın kulağına fısıldamış:

"Aşk'ı bulamıyorsun, o güllerin arasında saklanıyor." Çılgınlık çatal bir sopa almış ve güllerin
arasına çılgınca saplamış, saplamış, saplamış... Taa ki, yürek burkan bir haykırma onu durdurana
kadar. Haykırıştan sonra, Aşk elleriyle yüzünü kapayarak ortaya çıkmış ve parmaklarının arasından
iki sicim gibi kan akıyormuş. Çılgınlık, Aşk'ı bulmak için heyecandan Aşk'ın gözlerini çatal sopa
ile kör etmiş. "Ne yaptım ben? Ne yaptım ben?" diye bağırmış Çılgınlık. "Seni kör ettim, nasıl
onarabilirim?" Ve Aşk cevap vermiş: ''Gözlerimi geri veremezsin ama benim için bir şey yapmak
istersen benim kılavuzum olabilirsin...''

İşte o günden beri AŞK'ın gözü kördür ve her zaman ÇILGINLIK yanındadır... ***