Annemin Şalı,Babamın Kasketi

Konu sahibi son olarak 77 gün önce görüldü
İç içe geçmiş kalabalığı taradı gözlerim.
Sen yoktun fotoğrafta
Baktım da
Annemin şalı
hep aynı
Birde ellerinin kınası
Hiç mi eskimez
Yoksa çok mu paha biçilmez

Şu babam yok mu
Resimlerde bari gülümseseydi yüzü
Hayatı ciddiye almaktan
Bir tek mimik çizgisi yok,çatık kaş arasından başka
Hayret bir tek evde çıkardığı kasketini
Sol eline almış bu sefer

Sahi sen nerdesin
Diğer resimlerde de yoksun
Sağ kolum yalnız duruyor
Yüzüm mütesebbim
Saçlarımı da örmemiş annem

Kesin top koşturuyorsun*okul*bahçesinde
Yoksa küsmüydük elma şekeri yüzünden
Hiç beni sensiz bırakmazdın çünkü

Ah nasıl da unutuyorum
Göklerde kanatsız uçurtma olduğunu
İnsan kabullenmeyince yokluğu
Varlığını yaşatıyor her an sevginin

Boşuna değilmiş
Annemin eskimeyen siyah şala yıllardır müptelası
Babamın buz tutmuş yüz ifadesi.
Ki benim
Senden sonra çekilmiş resimlerde
Deli gibi seni*özlemle aramalarım

Kimse bilmiyor
Günlerce dizlerimi çeneme çekerek
Tanrı dahi görmesin diye
Yorgan altında hıçkırdıklarımı
Ve
Her gök yüzüne baktığımda
Parlak yıldızı sen sanıp konuştuklarımı

Unutulmaz diğer yarım
Bari orada sabit dur
Sakın kayma bir dileğe sarılarak
Ben kendimi avutayım
Yıldızdan bir*melek*olduğunu sanarak


Dilek USTA
 
Geri