Tek bir cümleyledir gecenin gelişi… aysız
yıldızsız…
Körlüğüme alışkın gözlerim
aydınlık bir gözün
karanlık bir cümlesine muhatap olunca
karanlığının idrakine vardı ya! hey hat… ne gelir elden
tüm bu gaflet içinden…
Adı konulmamalıymış aynadaki suretimin. Suskunlukla hayâ etmeliymiş tebessümlerim… Lokma lokma boğazıma tıkanmalıymış itaatlerim.
Kırılmış camların üzerindeymiş adımlarım. kana bulamış övünmelerim
tek sıla tesellimi
yolumu... “var”lığımın sahte şatafatının
son seyrindeyken gözlerim
gördüm viraneliğini… köhneliğimi...
Savlar altında kaldım
dilimdeki salâvatlar ne kadar acıdır damağıma… Hayâ mı
Riya mıdır
hüznümün adı…? bilmiyorum...
Allah'ım...
İncindi kalbim… “ben" dediğime…
alıntı..
