-
- Katılım
- Aralık 7, 2013
-
- Mesajlar
- 1,969
-
- Tepkime puanı
- 4
-
- Puanları
- 293
-
- Yaş
- 44
» Akıncı ocağına girebilmek için ilk şart Türk oğlu Türk olmaktı. Yabancılar devşirme ocaklarında olduğu gibi bu ocağa dahil edilmezdi. Akıncı adayı bir akıncı beyine gider, kendini ve neslini tanıtırdı. Kabul veya red tamamen akıncı beyinin kararı olup, padişahlar, vezirler ve diğer devlet adamları karışmazdı. Her akıncı adayı imam veya köy kethudasını veya dürüstlüğüyle meşhur birini kefil gösterirdi.
» Akıncıların kışlaları yoktur. Devletten maaş almaz, silah ve teçhizatlarını kendileri sağlarlardı. Buna karşılık vergilerden muaftırlar.Geçimlerini ganimetlerle sağlarlardı ve ganimetin bir kısmını devlete bırakırlardı. Bunlar düzenli ordu içerisinde bulunmayıp sınıra yakın konaklarlar ve emir geldiği anda harekete geçerlerdi.
» Akıncıların en önemli görevi düşman ülkesini taramak, bilgi toplamak, düşmanın maddi ve manevi gücünü zayıflatmaktı. Akınlar bir düzene ve kaideye göre yapılırdı.
» Düşman ülkesine toplu bir şekilde giren akıncılar stratejik noktalarda küçük birliklere ayrılır, “Kızılelma ‘da buluşalım” diyerek vedalaşırlardı.
» Yerleşim birimlerinden ganimetleri toplayan akıncılar geride kalan malları mümkün olduğunca kullanılmaz hale getirerek düşman ekonomisini çökertmeyi ve şehirleri dehşete düşürerek Osmanlı ile anlaşmaya ikna olmalarını sağlarlardı.
» Akıncılar istihbarat işlerinde de kullanılırdı. Bunun için birkaç Avrupa dilini de iyi bilirlerdi.
» Akıncı Beyleri olağanüstü yetkilere sahip olup doğrudan padişahtan emir alırlar. Rütbeleri sancakbeyi derecesindedir.
» Akıncı beylerinin geneli Osman Gazi’nin silah arkadaşlarının veya devletin ilk yıllarında büyük başarı göstermiş namlı savaşçıların çocuklarıdır. İsimlerini babalarından alırlar. Mihaloğulları, Evrenosoğulları, Malkoçoğulları, Turhanoğulları en meşhurlarıdır.
» 16. yüzyıldan itibaren sayıları iyice azalan akıncılar, geri hizmetlerde kullanılmaya başlanmıştır. Akıncıların yerini bu dönemden sonra Kırım Hanları'nın emri altındaki Tatar askerleri almıştır. Akıncı adı 19. Yüzyılda resmen ortadan kalkmıştır.
-Kaynaklar:
■ Arif Koday,Osmanlı Ordu Teşkilatında Akıncı Ocağı,(Yüksek lisans tezi),Fırat Üni. Sosyal Bilimler Ens.,Elazığ 2001 s.11
■ Abdulkadir Özcan,Akıncı,Diyanet İslam Ans.,c.2,İstanbul 1989, s 249
■ Ahmet Şimşirgil, Kayı III, İstanbul 2011, s.64
» Akıncıların kışlaları yoktur. Devletten maaş almaz, silah ve teçhizatlarını kendileri sağlarlardı. Buna karşılık vergilerden muaftırlar.Geçimlerini ganimetlerle sağlarlardı ve ganimetin bir kısmını devlete bırakırlardı. Bunlar düzenli ordu içerisinde bulunmayıp sınıra yakın konaklarlar ve emir geldiği anda harekete geçerlerdi.
» Akıncıların en önemli görevi düşman ülkesini taramak, bilgi toplamak, düşmanın maddi ve manevi gücünü zayıflatmaktı. Akınlar bir düzene ve kaideye göre yapılırdı.
» Düşman ülkesine toplu bir şekilde giren akıncılar stratejik noktalarda küçük birliklere ayrılır, “Kızılelma ‘da buluşalım” diyerek vedalaşırlardı.
» Yerleşim birimlerinden ganimetleri toplayan akıncılar geride kalan malları mümkün olduğunca kullanılmaz hale getirerek düşman ekonomisini çökertmeyi ve şehirleri dehşete düşürerek Osmanlı ile anlaşmaya ikna olmalarını sağlarlardı.
» Akıncılar istihbarat işlerinde de kullanılırdı. Bunun için birkaç Avrupa dilini de iyi bilirlerdi.
» Akıncı Beyleri olağanüstü yetkilere sahip olup doğrudan padişahtan emir alırlar. Rütbeleri sancakbeyi derecesindedir.
» Akıncı beylerinin geneli Osman Gazi’nin silah arkadaşlarının veya devletin ilk yıllarında büyük başarı göstermiş namlı savaşçıların çocuklarıdır. İsimlerini babalarından alırlar. Mihaloğulları, Evrenosoğulları, Malkoçoğulları, Turhanoğulları en meşhurlarıdır.
» 16. yüzyıldan itibaren sayıları iyice azalan akıncılar, geri hizmetlerde kullanılmaya başlanmıştır. Akıncıların yerini bu dönemden sonra Kırım Hanları'nın emri altındaki Tatar askerleri almıştır. Akıncı adı 19. Yüzyılda resmen ortadan kalkmıştır.
-Kaynaklar:
■ Arif Koday,Osmanlı Ordu Teşkilatında Akıncı Ocağı,(Yüksek lisans tezi),Fırat Üni. Sosyal Bilimler Ens.,Elazığ 2001 s.11
■ Abdulkadir Özcan,Akıncı,Diyanet İslam Ans.,c.2,İstanbul 1989, s 249
■ Ahmet Şimşirgil, Kayı III, İstanbul 2011, s.64