Ailesinden utanan evlatlara gelsin

A
⚪ Konu sahibi son olarak 2579 gün önce görüldü
11209537_10153041813367339_4093625620116902218_n.png
 
Harika gerçekten Gurur verici Bu insanın eli öpülür ve ömür boyu baş tacı edilir.
 
şimdi her aile böyle olmuyor malesef. Her ana baba bu şekilde hayat görüşüne de sahip değil.

yukarıdaki ibret verici bir tablo ama keyfiyyen utananlar hariç gerçekten utananlara da hak veriyorum.
 
Bununla ilgili hayatıma işlemiş bir anımı paylaşmak istiyorum sizlerle.

Lisede okurken, babam gündelik çalıştığı bir işte, kara lastik ocağında çalışıyordu. Annem de, pazarda çamaşır tülbent vs satarak geçimimizi sağlıyorduk. Veli toplantısı benim için gurur kaynağıydı, ancak cuma günleri yapıldığından annem pazara çıkıyor, babam da bir gün bir gündür diyerek patronundan izin alamıyordu.

Çocukluk ya bu, o zaman 14 yaşındayım. Bütün arkadaşlarımın ailesi tek tek geliyor, babam yok. Babam, eli yüzü karalar içerisinde, ayağında sarı çizme okulun kapısından girdi, koştum sarıldım. Hayatım boyunca babamdan duyduğum en ağır cümleyi duydum "Kızım üstün kirlenir, çizmeyle de geldim ama". Halbuki ben babamın üstündeki kiri, çizmesini değil, yüzünü görüyordum sadece.

Sonra ben babamın lastik kokan ellerini tutarak gururla sınıfa çıkardım.
Lise son sınıfta, "Durumunuz yok, nasıl üniversiteyi okutacaksınız" dediklerini duydum istemeden, babam bunu diyenlere "Gerekirse hamallık yapar, okuturum, gece gündüz çalışırım, okuturum" dedi.

Sonra ne oldu biliyor musunuz? Öldü.
Bu yüzden; kiriyle, pasıyla, çizmesiyle, kokusuyla gurur duyun ailenizle.

Kestane olup kabuğunu beğenmemek hiçbir çocuğun haddi değil. Bugün neysem ben, önce annem ve babam sayesinde. Hiç mi hiç, bir kez dahi utanmadım onlardan. Annemin şalvarı, yazması; babamın çizmesi, işinden bulaşan kara rengi; hepsi bugünümün tuğlası. Allah onlardan sonsuz kere razı olsun.
 
Yek mahvettin benî ya..

Ne bileyim etkilendîm ailene sevgiler.
 
Bazen kızarsın, sorumsuzluğundan dem vurursun, bir çok şeyini görürsün de üç maymunu oynarsın yine.
Onu utandırmak, ondan utandığını görmesini istemezsin.
 
Yek.. seviyorum kızım seni.

Rabbim mekanını cennet eylesin babanın.
 
Yek' Alıntı:
Bununla ilgili hayatıma işlemiş bir anımı paylaşmak istiyorum sizlerle.

Lisede okurken, babam gündelik çalıştığı bir işte, kara lastik ocağında çalışıyordu. Annem de, pazarda çamaşır tülbent vs satarak geçimimizi sağlıyorduk. Veli toplantısı benim için gurur kaynağıydı, ancak cuma günleri yapıldığından annem pazara çıkıyor, babam da bir gün bir gündür diyerek patronundan izin alamıyordu.

Çocukluk ya bu, o zaman 14 yaşındayım. Bütün arkadaşlarımın ailesi tek tek geliyor, babam yok. Babam, eli yüzü karalar içerisinde, ayağında sarı çizme okulun kapısından girdi, koştum sarıldım. Hayatım boyunca babamdan duyduğum en ağır cümleyi duydum "Kızım üstün kirlenir, çizmeyle de geldim ama". Halbuki ben babamın üstündeki kiri, çizmesini değil, yüzünü görüyordum sadece.

Sonra ben babamın lastik kokan ellerini tutarak gururla sınıfa çıkardım.
Lise son sınıfta, "Durumunuz yok, nasıl üniversiteyi okutacaksınız" dediklerini duydum istemeden, babam bunu diyenlere "Gerekirse hamallık yapar, okuturum, gece gündüz çalışırım, okuturum" dedi.

Sonra ne oldu biliyor musunuz? Öldü.
Bu yüzden; kiriyle, pasıyla, çizmesiyle, kokusuyla gurur duyun ailenizle.

Kestane olup kabuğunu beğenmemek hiçbir çocuğun haddi değil. Bugün neysem ben, önce annem ve babam sayesinde. Hiç mi hiç, bir kez dahi utanmadım onlardan. Annemin şalvarı, yazması; babamın çizmesi, işinden bulaşan kara rengi; hepsi bugünümün tuğlası. Allah onlardan sonsuz kere razı olsun.
Genişletmek için tıkla ...

mevlam herkese senin gibi evlat olmayı ve seninkisi gibi anne banasi olabilmeyi nasip etsin.
 
Yek cok kotu duygulandim :sulugoz: Mekani cennet olsun babanin,
babalarin, annelerin (((((



Bu resmi gorunce de bi garip oldum :( Ben hic bir veli toplantisinda, hic bi mezun toreninde, hic bi dogum gununde baba gormedim malesef :( Ama yine de bana her turlu destek oluyo, en buyuk sırdaşimdir babam, nasil gurur duyulmaz..Ailemi her turlu severim...Allah ailelerimizi basimizdan eksik etmesin :(
 
Classiic hocama katılıyorum. Daha geniş düşünmek lazım.

Ailesinin maddi durumu, dini, konuşması, giyimi falan yüzünden utanmak aşırı saçma bir şey lakin ailesinin bakış açısından, hayat görüşünden utanan ve utanmakta haklı olan insanlar tanıdım.

Böyle şeyleri konuşmak dışarıdan kolay olabilir ama bir zamanlar babası tecavüzcü olup hapishanede olduğu için bundan utanç duyan bir kadın tanımıştım. Tabii ki utanması gereken o değildi bu durumda ama bazen insan başka insanların davranışı için bile utanabiliyor hele ki bu kişi aile dediği kişiler ise.
 
Yek dakikalardır ağlıyorum mahvettin beni :( Senin gibi bir insanı bu forumda görmekten de ben gurur duyuyorum.
 
Anne ve Babanın ne demek olduğunu bilmediğim için yorumsuz kalıcam... Ne utanacağım nede gurur duyacağım bir ailem olmadı... Yıllarca Beni böyle bir şeye mahkum ettikleri için hep ikisini de bulup öldürmek düşüncesiyle büyüdüm...

Lakin...
Yek yüreğimi parçaladın...
Allah razı olsun...
 
Böyle babaların eli değil ayağı öpülür..
Her baba keşke böyle olabilse ama değil .
Baba var ama yok gibi büyüdük biz.
 
Benim babamda çok özel tahta tozları içerisinde kirpikleri saçları gözleri talaşla dolan kalp hastası bir marangoz.
Çok genç yaşta dul kalmasına rağmen abim ve benim için evlenmeyen, ölmüş anneme ilk günkü gibi sadık kalabilen bir babanın evladıyım ben.
Ben böyle bir babanın yoluna nasıl ölmem.
 
İlk arkadaş ilk öğretmen ilk yol arkadaşıdır aile...
hele bir kız çocuğu için babanın değeri paha biçilemez.
bazen öyle bir an gelirki babanızın sesini duymaya bile hasret kalırsınız
ağzından çıkacak bir kelime için dünyaları veririm dersiniz ama nafile...
en acısı da gözünüzün önünde eriyip gitmesine şahit olmak ve elinizden bir sey gelmemesidir.
Yıllarca çalışıp didinip çocuklarına 1 defa bile sesini yükseltmeyen yufka yürekli ve 2 yıldır hasta olan işçi bir babanın kızı olmaktan her zaman gurur duydum duyacağım da
şimdi biz ona bakıyoruz bir bebek gibi ve altını bile temizlerken kafasını ağlayarak diğer tarafa çeviren bu denli mahcup bir babanın kızı olmaktan hiç utanmadım iyiki hala yanımızda yürüyemese de konuşamasa da varlığı yeter...
Anne babanız hala hayattayken sarılabiliyorken,sesini duyabiliyorken kıymetini bilin...
 
Çöpçü bir babam vardı ve baban ne is yapıyor diye sorduklarında çöpçü deyince asagilayici bakışlara maruz kalirdim ama hiç umrumda olmazdı ben babamin o çöp kamyonunun üzerindeki kirli kokan haline bile asiktim
Cocuktum vefat ettiginde Abi'm babalık etti okuttu mühendis oldum ama onu da şerefsizin teki araba ile çarparak aldı elimden 2.kez babasız kaldım
Şimdi hayatimi birleştirdiğim adam hem annem hem babam hem abim oldu
Allah onun acısını göstermesin
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri