BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,600
-
- Tepkime puanı
- 3,180
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
aile yapısı - aile ilişkileri - baba sevgisi - ailede koşulsuz sevgi
Sevgi, insanları birbirine bağlayan en güçlü duygudur. Yaşamı sürdürebilmek için anne ve babanın bakımına ihtiyacı olan çocuk, doğduğu andan itibaren onların sevgi ve şefkatine muhtaçtır. Çocuğun sevgi ihtiyacı, doğduğu andan itibaren doyurulmayı bekler. Bu sevginin niteliği, çocuğun tüm yaşamını etkiler.
Sevgi, çocuğa güven içinde olduğu, korunduğu, yalnız olmadığı ve değerli olduğu duygusunu kazandırır. Bu duygular sağlıklı bir kişilik gelişiminin temellerini oluşturur. Çocuk sevmeyi ve sevilmeyi ailede öğrenir.
Anne sevgisi koşulsuz ve karşılıksız bir sevgi türüdür. Sevgilerin en yücesi ve en kutsalı olarak kabul edilir. Erken dönemlerde bu sevgiden yoksunluk, çocuğun gelişiminde kalıcı olumsuz etkiler yapabilmektedir.
Anne çocuk ilişkisini inceleyen pek çok araştırmacı, anne ile çocuk arasında kurulan güçlü bağ için “duygusal ortak yaşama” terimini kullanmışlardır. Bu kavramın karşıtı ise “anne yoksunluğu” olarak tanımlanmaktadır. Anne yoksunluğu, herhangi bir nedenle annenin bulunmaması sonucu olabileceği gibi, annenin çocuğuyla yeterli duygusal bağı kuramadığı durumlarda da söz konusu olabilmektedir.
Çocuğun sağlıklı gelişmesinde baba da anne kadar önemlidir. Baba sevgisi, anne sevgisine göre daha koşullu kazanılan bir sevgidir. Yapılan araştırmalara göre baba, çocukların cinsel kimliğini kazanmasında, kişiliğin oluşmasında ve zihinsel gelişiminde önemli bir etkiye sahiptir. Baba yoksunluğu da çocuklar üzerinde olumsuz etkilere ve bunun ortaya çıkaracağı sorunlara neden olmakladır.
Çocukların her yönden sağlıklı gelişimi, anne ve baba yoksunluğundan uzak, sevgi ve saygının dengeli ve tutarlı yaşandığı bir ortamı gerektirir. Çocuğu sevmek, onun gelecekte uyumlu ve başarılı bir birey olması için gereken çabayı göstermek demektir.
Sevgi, karşılıksız ve koşulsuz verildiğinde değerlidir. Sevgi, çocuğu kabul etmeyi, benimsemeyi, ilgi ve şefkat göstermeyi, ona değer vermeyi, hiç yakınmadan, sabırla onu büyütüp yetiştirmeyi içerir. Sevginin her yaştaki önemi tartışılamaz. Ancak çocuğa hiç sevgi gösterilmemesi kadar aşırı sevgi gösterilerinin de aynı derecede etki yapacağı unutulmamalıdır.
Sevgi, insanları birbirine bağlayan en güçlü duygudur. Yaşamı sürdürebilmek için anne ve babanın bakımına ihtiyacı olan çocuk, doğduğu andan itibaren onların sevgi ve şefkatine muhtaçtır. Çocuğun sevgi ihtiyacı, doğduğu andan itibaren doyurulmayı bekler. Bu sevginin niteliği, çocuğun tüm yaşamını etkiler.
Sevgi, çocuğa güven içinde olduğu, korunduğu, yalnız olmadığı ve değerli olduğu duygusunu kazandırır. Bu duygular sağlıklı bir kişilik gelişiminin temellerini oluşturur. Çocuk sevmeyi ve sevilmeyi ailede öğrenir.
Anne sevgisi koşulsuz ve karşılıksız bir sevgi türüdür. Sevgilerin en yücesi ve en kutsalı olarak kabul edilir. Erken dönemlerde bu sevgiden yoksunluk, çocuğun gelişiminde kalıcı olumsuz etkiler yapabilmektedir.
Anne çocuk ilişkisini inceleyen pek çok araştırmacı, anne ile çocuk arasında kurulan güçlü bağ için “duygusal ortak yaşama” terimini kullanmışlardır. Bu kavramın karşıtı ise “anne yoksunluğu” olarak tanımlanmaktadır. Anne yoksunluğu, herhangi bir nedenle annenin bulunmaması sonucu olabileceği gibi, annenin çocuğuyla yeterli duygusal bağı kuramadığı durumlarda da söz konusu olabilmektedir.
Çocuğun sağlıklı gelişmesinde baba da anne kadar önemlidir. Baba sevgisi, anne sevgisine göre daha koşullu kazanılan bir sevgidir. Yapılan araştırmalara göre baba, çocukların cinsel kimliğini kazanmasında, kişiliğin oluşmasında ve zihinsel gelişiminde önemli bir etkiye sahiptir. Baba yoksunluğu da çocuklar üzerinde olumsuz etkilere ve bunun ortaya çıkaracağı sorunlara neden olmakladır.
Çocukların her yönden sağlıklı gelişimi, anne ve baba yoksunluğundan uzak, sevgi ve saygının dengeli ve tutarlı yaşandığı bir ortamı gerektirir. Çocuğu sevmek, onun gelecekte uyumlu ve başarılı bir birey olması için gereken çabayı göstermek demektir.
Sevgi, karşılıksız ve koşulsuz verildiğinde değerlidir. Sevgi, çocuğu kabul etmeyi, benimsemeyi, ilgi ve şefkat göstermeyi, ona değer vermeyi, hiç yakınmadan, sabırla onu büyütüp yetiştirmeyi içerir. Sevginin her yaştaki önemi tartışılamaz. Ancak çocuğa hiç sevgi gösterilmemesi kadar aşırı sevgi gösterilerinin de aynı derecede etki yapacağı unutulmamalıdır.