“Dedem hastalandığında yorganın altına girer, Alevi dedeleri gibi kendi ölüsüne ağıtlar yakardı. Ağıt uzun sürmez, gelmiş geçmiş anlatılarıyla inlemeye dönüşürdü. Dedem bana ölüm gibi gelen uykunun kollarında sessizliğe bürünürken, ocakta yanan odunların çıtırtıları da duyulmazdı. Ağıt o zaman benim içimde başlardı.”