Ağ Tarihçesi
Zamanla bilgisayarlar küçüldü ve daha komplike cihazlar oldular. Fakat endüstriye
hala daha büyük ve çok daha güçlü makineler hükmediyordu. Hesaplama gelişti,
bilgisayarlar birden fazla uygulamayı işleyebilir hale geldiler ve geniş merkezi mainframe
bilgisayarlar oldular. Yani pek çok terminal ve cihaz bağlı olan merkezi bilgisayarlardı.
Bağlı olan terminallere 'dumb' (aptal) terminaller deniyordu. Diğer bir deyişle giriş ve çıkış
cihazları (ekran ve klavye gibi) ve depolama yerine sahiptiler fakat kendileri için işlem
yapamazlardı. Burada geçmiş zaman ekleri kullanılsa da günümüzdeki modern ağ
teknolojisinin yanında bu tip ortamlar hala kullanılmaktadır. Yerel terminaller sıradan düşük
hız bir seri arabirim ile makineye bağlıydılar. Uzaktaki terminaller modemler ve sıradan dialup telefon hatlarıyla makineye bağlanıyorlardı.
Bu ortamda 1200, 2400 ve 9600 bps transfer hızları sunulabiliyordu. Bu dijital ağ
standartları için düşük fakat pek çok uygulama için uygundu. Burada tanımlanan host/
terminal kullanımı en saf şekliyle merkezi işlemedir. Bu tip bir ortamdaki işleme
uygulamaları aşağıdakiler gibidir:
Geniş bütünleşmiş veritabanı yönetimi
Yüksek-hız bilimsel algoritmalar
Merkezi döküm kontrolü
Mainframe host/ terminal ortamında işlemler küme yada interaktif olabilir. Küme
işleme ile, işlemler daha sonrası için depolanır ve hep birlikte işleme tabi tutulurlar.
Bu yüksek hızlarda işlemeye izin verir. İnteraktif işlemede ise veriler girer girmez
işlenirler. Bu daha yavaştır ama belirgin avantajları vardır.
Mainframe’ler gelişip yüksek hızda bağlantılara sahip olunca bazı haberleşme
işlemleri başka cihazlara devredildi. Bu cihazlar cephe işlemcileri (FEPs-front end
processors) ve grup kontrolcüleri (CCs-cluster controllers) idiler. Cephe işlemcisi ağ
haberleşmesine adanıyordu. Host bilgisayar ve yüksek hız bağlantı arasında duruyordu. Grup
kontrolcüsü FEP’e bağlıydı ve adından da anlaşıldığı gibi çok sayıda terminal ile
haberleşmeyi yönetiyordu. FEP’ler ve grup kontrolcüleri dağıtık işlemenin başlangıcıydılar
ve dağıtık işleme bilgisayar ağ haberleşmesinin başlangıcıydı.
Merkezi mainframe bilgisayar sistemlerinin çeşitli dezavantajları vardı. İşlenmemiş
bilgiye ve raporlara sınırlı sayıda insanın kontrol erişimi vardı.
Yazılım hazırlamak için pahalı bir yazılım geliştirme ekibi gerekiyordu. Ayrıca bakım
ve destek harcamaları yüksekti. Doğal evrim dağıtık işleme yönündeydi ve minibilgisayarlar
(adının aksine hala geniş makineler) mainframelerden işlemin çoğunu almaya başladılar.
Dağıtık hesaplama ile geleneksel host/terminal ortamlarda kullanılandan daha
komplike ağlara ihtiyaç duyulmaya başlandı.
Zamanla bilgisayarlar küçüldü ve daha komplike cihazlar oldular. Fakat endüstriye
hala daha büyük ve çok daha güçlü makineler hükmediyordu. Hesaplama gelişti,
bilgisayarlar birden fazla uygulamayı işleyebilir hale geldiler ve geniş merkezi mainframe
bilgisayarlar oldular. Yani pek çok terminal ve cihaz bağlı olan merkezi bilgisayarlardı.
Bağlı olan terminallere 'dumb' (aptal) terminaller deniyordu. Diğer bir deyişle giriş ve çıkış
cihazları (ekran ve klavye gibi) ve depolama yerine sahiptiler fakat kendileri için işlem
yapamazlardı. Burada geçmiş zaman ekleri kullanılsa da günümüzdeki modern ağ
teknolojisinin yanında bu tip ortamlar hala kullanılmaktadır. Yerel terminaller sıradan düşük
hız bir seri arabirim ile makineye bağlıydılar. Uzaktaki terminaller modemler ve sıradan dialup telefon hatlarıyla makineye bağlanıyorlardı.
Bu ortamda 1200, 2400 ve 9600 bps transfer hızları sunulabiliyordu. Bu dijital ağ
standartları için düşük fakat pek çok uygulama için uygundu. Burada tanımlanan host/
terminal kullanımı en saf şekliyle merkezi işlemedir. Bu tip bir ortamdaki işleme
uygulamaları aşağıdakiler gibidir:
Geniş bütünleşmiş veritabanı yönetimi
Yüksek-hız bilimsel algoritmalar
Merkezi döküm kontrolü
Mainframe host/ terminal ortamında işlemler küme yada interaktif olabilir. Küme
işleme ile, işlemler daha sonrası için depolanır ve hep birlikte işleme tabi tutulurlar.
Bu yüksek hızlarda işlemeye izin verir. İnteraktif işlemede ise veriler girer girmez
işlenirler. Bu daha yavaştır ama belirgin avantajları vardır.
Mainframe’ler gelişip yüksek hızda bağlantılara sahip olunca bazı haberleşme
işlemleri başka cihazlara devredildi. Bu cihazlar cephe işlemcileri (FEPs-front end
processors) ve grup kontrolcüleri (CCs-cluster controllers) idiler. Cephe işlemcisi ağ
haberleşmesine adanıyordu. Host bilgisayar ve yüksek hız bağlantı arasında duruyordu. Grup
kontrolcüsü FEP’e bağlıydı ve adından da anlaşıldığı gibi çok sayıda terminal ile
haberleşmeyi yönetiyordu. FEP’ler ve grup kontrolcüleri dağıtık işlemenin başlangıcıydılar
ve dağıtık işleme bilgisayar ağ haberleşmesinin başlangıcıydı.
Merkezi mainframe bilgisayar sistemlerinin çeşitli dezavantajları vardı. İşlenmemiş
bilgiye ve raporlara sınırlı sayıda insanın kontrol erişimi vardı.
Yazılım hazırlamak için pahalı bir yazılım geliştirme ekibi gerekiyordu. Ayrıca bakım
ve destek harcamaları yüksekti. Doğal evrim dağıtık işleme yönündeydi ve minibilgisayarlar
(adının aksine hala geniş makineler) mainframelerden işlemin çoğunu almaya başladılar.
Dağıtık hesaplama ile geleneksel host/terminal ortamlarda kullanılandan daha
komplike ağlara ihtiyaç duyulmaya başlandı.