aylar sonra seni görmeye geldiğimde içimde kopan fırtınaları senden öyle
gizlemiştim ki bi tebessümüne bile yağmur olmaya hazırdı gözyaşlarım.
Seni camdan bi kutuya benzeyen,beyazlar içinde o odada görmeye tahammülüm
yoktu ama bi gün rüyamda gördüm seni ve rüyamda benden destek istiyodun sana
benim güç vericeğimi söylüyodun dayanamadım ertesi günü acele acele geldim seni
görmeye hissetmişsin sanki yüzünde tatlı bi gülümseme vardı seni üzmemek adına
kendimi şartlandırıdım ağlamıycam diye ve girdim odaya camın bi tarafında
bekliyorum ve diğer tarafından beyazlar içinde sen görünüyosun o beni bitiren
gülümsemeni yapıyosun başını cama yaslıyosun gözlerime öyle bakıyosun ki benden
biseyler almaya calışıyosun o anda...ve bende icimden sevgiye dair iyi olan ne
varsa sana naklettiğimi hissediyorum.başının hizasında başımı yaslıyorum ve
yüzünden hala silinmemiş gülümsemeni izliyorum pür dikkat... bi müddet sonra başını
geri çekip beni süzüyosun yine ilk okul çocukları gibi çantam sırtımda şımarık
kız edasıyla sağa sola sallanıyorum ve ne düşündüğünü çok iyi biliyodum tek
gülümsemen eksik hep aynısın diyodun...el işaretlerini kullanarak
nasılsın,neler yaptın bensiz gibisinden bişey söylüyosun ve berbat oldugumu
bıldıgın halde utsunu kapamaya calısıp ıyıyım dıyorum yıne el
ısaretlerımle,sen nasılsın diyorum ve o anda tek gözlerin deil
dudaklarında da tatlı gulumsemenle kalbimdeki sayesinde iyiyim diyodun en büyük
desteğimin sewgim oldugunu anlamıstım o anda seni yalnız sewgimle basbasa
bıraktıgıma pişman olmamla beraber gülümsemene yine el hareketlerimle sen benim
herseyimsin diyorum gözlerin daha da parlıyarak guluyosun.uzun uzun bakısmaların
ardından yoruldugunu hıssettım ve gitmem gerektigine karar verdim anlatmaya
calıstım ama anlamak ıstemedın ilacımsın gitme der gibi bi halin vardı.Buna
rağmen arkamı donup cıkmaya karar verdim,güçlüydüm seni üzmemek için
aklımdan geçenin en iyisi buydu.bi kaç adım sonra dönüp sana bakmak istedim
döndüğümde coktan baygın bi şekilde sana ulasmamı engellıyen o dev camın
arkasında yere serili yatıyodun.ne kadar yumruklasamda camları faydası yoktu
sana ulasmanın... bi kaç beyaz onluklu adam senı suruye suruye camın sen olan
tarafında bi odaya goturmeye basladılar dısarı cıkmak zorunda kaldım kapının
dıbınde yere çömelip kaldım siren sesleri anonslar.... beynimde kiyametler
koparıyodu ve büssürü beyaz önlüklü adam cıktıgım odadan ıcerıye gırıyodu
konusabılseydım eger,yapabilseydim;senin ilacının ben oldugumu soyluycektim
onlara.nutkum tutuktu,ta ki seni odadan cansız bi sekilde sedyeyle cıkarana
kadar.hemen ayaga fırladım ve elini tutmaya calıstım elimi
tutmuyodun,bırakıyodun benden güç alman lazım istedigin bu deilmiydi geldim iste
tutuyorum elini hadi gayet et diye cıglıklarla doldursam da bos hastaneyı bı
faydası yoktu.En kotusu de bılıp kabullenememekti yüzüne bakmaya cesaretim
yoktu,kaldırmadım yuzundeki ortuyu hiç.biliyodum tatlı gulumsemenı ve
gozlerındekı ısıgı asla goremıycektım.elinide elimden cektigin andan itibaren
tek bi amacım kaldı yasamak ıcın;senden kalan en buyuk parcam,içimde taşıdıgım o
can a senin gözlerinin ısıgını ve tatlı gulumsemenı öğretmek....üzgünüm bunu sana söylemeye fırsatım olmadı...
affet beni sewgilim....